Column Naema Tahir

Vakanties vond ik vies, maar nu heb ik door wat al die mensen er zo fijn aan vinden

Vakantie. Het woord alleen al. Ik heb er mijn hele leven niets mee gehad. Dat zal zeker ook iets met mijn jeugd te maken hebben. Als kind ben ik nooit op vakantie geweest. Daarmee bedoel ik als toerist naar een vreemd land gaan, lekker luieren, uit eten gaan, stadjes bekijken en zo. Dat bestond niet bij ons thuis. Mijn ­ouders hadden wel een idee over vakantie, maar in hun beleving betekende vakantie voor een tijd terug naar het oude vaderland. Met zes kinderen was dat gewoon te duur. Dus bleven we thuis.

Dat zal een van de redenen zijn waarom ik als volwassene erg lang moeite heb gehad met vakanties. ­Eigenlijk tot afgelopen zomer.

Voor mij waren vakanties altijd tijd- en geldverspilling. En bovendien vies. Ik vond het vreselijk om in ­hotels te moeten slapen en gebruik te moeten maken van een sanitair dat door duizenden andere mensen al was gebruikt. Ik miste mijn eigen huisje, mijn eigen spulletjes, mijn dagelijkse routine. Er was thuis altijd iets wat gedaan moest worden: de administratie, de schuur uitruimen, eindelijk die foto’s inlijsten. Waarom dan op ­vakantie gaan in je vrije tijd?

Ik ben een keer met een vriend helemaal naar Normandië gereden om er twee weken vakantie te houden. Na twee dagen wilde ik per se terug. Ik hoefde niet meer. Ik wilde weer aan het werk. Ik wilde op mijn ­eigen wc. Na veel gezeur reden we inderdaad terug en mijn vakantiegenoot zei nooit meer met mij op vakantie te zullen gaan.

Vakantie, maar wel elke dag minstens vier uur werken

Ook afgelopen jaren bleef ik moeite houden met ­vakanties. Maar thuisblijven zat er niet in. Want ik heb nu een gezin met een opgroeiend kind dat schoolvakanties heeft en het heerlijk vindt om de zon op te zoeken, in het zwembad of in de zee te duiken en met ter plekke gevonden vriendjes en vriendinnetjes te spelen. Ook haar vader geniet met volle teugen. Dus ging ik altijd knarsetandend mee. Maar wel na bedongen te hebben dat ik elke dag ten minste vier uur zou mogen werken. Zolang als ik me herinner heb ik altijd tijdens vakanties gewerkt.

Uitzonderlijk is dat niet. Er zijn een heleboel mensen die vakanties verachten.

Maar de afgelopen zomer is voor mij het tij gekeerd. Ik merkte het al in mei: ik verheugde me op de aanstaande vakantie in Italië! Ik had er echt zin in! Voor het eerst in mijn leven heb ik op vakantie niet gewerkt ­(behalve dan twee columns geschreven voor deze krant). Ik heb zelfs mijn computer niet meegenomen (maar die van mijn man geleend). Gezwommen heb ik en gezonnebaad. Veel en lekker gegeten. Gekletst en ­gelachen met de andere mensen op het vakantieparkje. En vooral: niets gedaan. Ik heb lekker urenlang voor me uit zitten staren, genietend van het weer en het landschap. Drie weken lang.

Ik heb nu eindelijk door wat al die mensen zo fijn vinden aan vakantie. Het afgelopen jaar was het zo druk, gewoon niet normaal meer. De accu was leeg. ­Vakantie is dé manier om van de stress en de drukte bij te komen. Dolce far niente zeggen de Italianen: zalig nietsdoen. Eindelijk begrijp ik dat. De mens is nooit te oud om iets te leren.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden