Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Twittertrollen en EU-bashers vermaken zich over struikelende Juncker

Opinie

Ger Groot

Een beeld van een plotseling wankelend lopende EU-commissievoorzitter Jean Claude Juncker. Hij wordt ondersteund door enkele regeringsleiders met wie hij samen opliep. © AP
column

Het ging niet goed met EU-commissievoorzitter Jean-Claude Juncker tijdens de NAVO-ceremonie bij de triomfboog in het Brusselse Jubelpark. Wankelend kwam hij het trapje naar het podium op, ondersteund door wereldleiders kwam hij er weer vanaf.

Het zou me niet verwonderd hebben wanneer het vertoonde spektakel daar deels debet aan was geweest. Iets met NAVO-logo’s en een wit geklede mevrouw die er, aan dunne kabels opgehangen, als een engel voor zweefde: symboliek èn theatertechniek die een paar eeuwen geleden al belegen moeten hebben aangedaan.

Lees verder na de advertentie

Maar het waren hardnekkige rugpijnen die Juncker velden. Hij schijnt er al veel langer last van te hebben. Ik heb van harte met hem te doen. Zo erg als bij Juncker is het bij mij nog lang niet, maar als de rug het laat afweten, raakt het hele lijf in het ongerede en ga je je precies zo bewegen als Juncker deed.

Een paar muisklikken verder en je zit middenin het sprookjesland van Conspiratië

Twittertrollen en EU-bashers zagen intussen iets anders. Juncker was weer eens dronken – en natuurlijk deden de gevestigde media er alles aan om dat te verhullen. ‘Stel u de tweets en artikelen voor van de mainstream journalisten mocht het niet #Juncker maar Trump of Orban zijn die dronken ten tonele was verschenen,’ tweette Sam van Rooy, Antwerps woordvoerder van het Vlaams Belang – en hij was de enige niet. Een paar muisklikken verder en je zit middenin het sprookjesland van Conspiratië.

Tja, wat zouden die mainstream media dan doen? Ik vermoed hetzelfde als wat ze indertijd bij Boris Jeltsin deden, toen die voor het oog van de camera stomdronken een medewerkster in de vlezige delen kneep. Of toen Hillary Clinton na de herdenking van de 11de september in 2016 met moeite in de auto moest worden geholpen. Vertellen wat wel waar is (ja, Jeltsin had een stevig alcoholprobleem) en wat niet (nee, Clinton leed niet aan een hersentumor). Zoals diezelfde trollen ook in het laatste geval deden wat ze nu met Juncker doen: de gehate politicus liefst zo snel mogelijk onder de groene zoden schoffelen

Twee dikke kussen

Want gehaat is Juncker, ook al is het in belangrijke mate aan hem te danken geweest dat de EU in de afgelopen jaren niet ten onder is gegaan. Slim, diplomatiek en als geen ander bedreven in de kunst van het compromis: Europa had zich moeilijk een geschikter commissievoorzitter kunnen wensen. Precies dat maakt hem tot mikpunt van de tallozen die om welke reden dan ook het verenigd Europa bestrijden en dat knarsetandend door Juncker steeds weer voor de vlammen van de hel zien weggesleept.

Alles aan Juncker is dan dienstig om hem verdacht of belachelijk te maken. Van de omstandige omhelzingen van zijn politieke vrienden, met twee dikke kussen op de wangen, tot zijn goede gewoonte politieke beraadslagingen niet te verwarren met bijeenkomsten van de blauwe knoop.

Juncker wordt ondersteund door enkele Europese regeringsleiders. Later verklaarde hij getroffen te zijn door plotselinge pijnscheuten in zijn rug. © AP

Ten zuiden van Wuustwezel zijn die kussen nu eenmaal niet ongewoon. In mijn Brusselse buurt, om de hoek bij het Jubelpark, doen winkelbedienden, buschauffeurs en zelfs politieagenten bij het aanvangen van hun dienst niet anders. Wonderlijk genoeg zijn het vaak de critici van de ‘EU-eenheidsworst’ die het luidruchtigst stennis maken over de eigenaardigheden van Junckers culturele diversiteit.

Nurkse cocon

Dat geldt ook voor diens liefde voor een goed glas wijn. Als geen ander beseft hij dat je rond de Europese vergadertafel nu eenmaal niet makkelijk tot overeenstemming komt wanneer iedereen in zijn even nuchtere als nurkse cocon blijft zitten. Een goede maaltijd doet wonderen en dan gaat het niet om een broodje kaas met karnemelk. Zelfs de tamelijk stijve Wim Kok kon daar ooit na een diner met de Franse president van meepraten.

Willen de geesten gaan bewegen in de richting van een compromis, dan moeten ze eerst een beetje worden losgemaakt. De mediterrane diplomatie, die zo ongeveer bij Wuustwezel aanvangt, weet dat al eeuwen; ten noorden daarvan is het nog altijd een beetje wennen. Maar één politicus zou tot voorbeeld kunnen strekken. In Winston Churchill zien inmiddels zowel overtuigde voorstanders als verbitterde bestrijders van een verenigd Europa graag een vaderfiguur. Zijn wereldhistorische verdiensten zijn boven alles verheven. Maar een man van de karnemelk was hij niet.

Beroemd is het ‘recept’ waarmee een New-Yorkse medicus Churchill vrijwaarde van de kwalijke bepalingen van de Amerikaanse drooglegging. Tijdens een lezingentournée vanaf december 1931 was, zo verklaarde de arts, ‘de weledele Winston S. Churchill aangewezen op het gebruik van alcoholische dranken, vooral bij de maaltijd'. Aan de hoeveelheid daarvan kon uiteraard geen grens worden gesteld, maar ‘het minimum is wel 250 cm2’. In de linkerbovenhoek van het briefje staat de handgeschreven aantekening, naar ik aanneem van Churchill zelf: ‘Bij de hand houden.’

Ger Groot doceerde filosofie aan de universiteiten van Rotterdam en Nijmegen. Voor Trouw bekijkt hij de actualiteit door een filosofische bril. Eerdere afleveringen van zijn column vindt u hier.

Deel dit artikel

Een paar muisklikken verder en je zit middenin het sprookjesland van Conspiratië