Opinie Bangladesh

Twee jaar Rohingya-crisis; zoveel kinderen zonder toekomst

Bijna een miljoen Rohingya leven in een uitzichtloze situatie in Cox's Bazar, 's werelds grootste vluchtelingenkamp in Bangladesh. Ze mogen niet aan hun lot worden overgelaten, betoogt Annemieke Ruggenberg, woordvoerder van Save the Children.

Twee jaar geleden vluchtten bijna een miljoen Rohingya vanuit Myanmar naar Bangladesh. Zij kwamen terecht in Cox’s Bazar, met dezelfde omvang als de gemeente Amsterdam het grootste vluchtelingenkamp ter wereld. Daar werden sindsdien ruim tienduizend baby’s geboren. Hun situatie is net zo uitzichtloos als die van hun ouders. Wie zorgt ervoor dat zij een toekomst krijgen?

Stel je voor. Je wordt met geweld je land uitgejaagd, komt terecht in een bloedheet kamp. Bewakers laten je er niet uit. Maar waar zou je ook heen moeten? Je hebt geen identiteitspapieren. Die heeft de overheid in het land waar je bent geboren, afgepakt. Omdat je tot een niet-erkende minderheidsgroep behoort. Dat is de realiteit voor bijna een miljoen Rohingya in Cox’s Bazar. Ze zijn stateloos en hebben geen rechten.

Diploma

Save the Children en andere hulporganisaties bieden voeding, psychologische hulp en onderwijs, maar echte diploma’s krijgen – laat staan een beroep – en het leiden van een ‘normaal leven’, zijn niet mogelijk.

“Wat wil je later worden?” Die vraag stel ik een groep kinderen tijdens mijn bezoek aan Cox’s Bazar deze maand. Leraar, dokter of hulpverlener worden het meest genoemd. Het zijn de enige beroepen waarmee de kinderen in aanraking komen. Ahmad (10 jaar) wil wat anders. “Ik word piloot”, zegt hij. “Zo kan ik snel mijn familie in veiligheid brengen als er weer een crisis uitbreekt.” Ahmad vluchtte – net als bijna 500.000 andere kinderen – met zijn ouders vanuit Myanmar naar Bangladesh. Beelden van die nacht komen terug in zijn dromen. “Als ik wakker word, ben ik bezweet en bang. Ik probeer dan aan leuke dingen te denken”, zegt hij. “Soms lukt dat, maar vaak ook niet.”

In het kamp is het vaak rond de veertig graden. Regelmatig spoelen de van bamboe en plastic gemaakt huisjes weg, ook nu, tijdens het regenseizoen. Als je door Cox’s Bazar loopt, zie je geen zieke of uitgehongerde kinderen. Toch is de situatie nog even uitzichtloos als twee jaar geleden. Het niet weten hoe de toekomst eruitziet, geeft stress, veel stress. Meer dan de helft van de vluchtelingen voelt dagelijks onrust, blijkt uit 12.000 vraaggesprekken die Save the Children in Cox’s Bazar voerde. Een kwart heeft last van depressieve gevoelens. Niet gek, want er is geen enkel perspectief. En het is er onveilig, vooral voor meisjes. ’s Nachts is er veel seksueel geweld. Ook worden kinderen geronseld door drugsbendes en zijn mensenhandelaren actief.

Veilige terugkeer

Hoe kan het dat een hele generatie Rohingya aan haar lot wordt overgelaten? Save the Children helpt bij het verzamelen van bewijsmateriaal tegen het leger van Myanmar dat de Royinga met geweld het land uit werkte. Maar dat is niet genoeg. De langetermijnoplossing ligt bij de overheid van Myanmar. Het land moet een veilige terugkeer garanderen. En zorgen voor een leefbare situatie in Rakhine, de streek waar de Rohingya in Myanmar wonen. De daders moeten worden vervolgd. De Rohingya hebben recht op het staatsburgerschap in hun eigen land.

Wij blijven hen steunen. Ook door in september aandacht voor hen te vragen bij de Algemene Vergadering van de Verenigde Naties. De Rohingya kunnen alleen maar dromen over hun toekomst. Wij komen in actie en laten hun stemmen horen. Voor Ahmad en al zijn leeftijdsgenoten.

Lees ook: 

VS stellen sancties in tegen hoogste militairen Myanmar

De Verenigde Staten hebben sancties ingesteld tegen de hoogste militair van Myanmar, de generaal Min Aung Hlaing, en enkele andere hoge militairen. De VS houden hen verantwoordelijk voor het op grote schaal doden van Rohingya moslims.

Rohingya Noor (85) vluchtte met negen kinderen en zestig kleinkinderen naar Bangladesh

Uit angst voor het Burmese leger en boeddhisten vluchtten 693.000 Rohingya-moslims naar Bangladesh. De familie van Noor Ahmad was in augustus 2017 getuige van het bloedbad van Tula Toli.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden