Ik deug

Twee grootverdieners die in het pand van een woongroep wonen, kan dat?

Op het randje of net eroverheen? In Tijd leggen we u wekelijks alledaagse en minder alledaagse dilemma’s voor.

Hij was met recht een eeuwige student, negen jaar deed hij in de jaren tachtig over zijn studie andragogie. Hij woonde lang in een flat van een studentencomplex in Amstelveen, ook nog jaren nadat hij zijn studie al had afgerond. Lekker makkelijk. Tot hij gevraagd werd toe te treden tot een woongroep in Amsterdam in een mooi pand. Dat liet hij zich geen twee keer zeggen: een lage huur, vaak eten met anderen. Wat niemand had verwacht gebeurde toch – na een aantal vage baantjes te hebben gehad, solliciteerde hij op een baan bij de gemeente en hij werd aangenomen. Inmiddels vertrokken verschillende mensen uit zijn woongroep naar elders. De sfeer was anders dan in het begin. Sterker, ze hadden knetterende ruzie gekregen met elkaar. Om niets. Hij bleef uiteindelijk over met de man, inmiddels arts, die er het langst woonde en met wie hij een relatie kreeg. Samen wonen ze nu alweer jaren op 160 vierkante meter voor een huur van 750 euro. Met hun inkomen van vier keer modaal.

Wat vindt u, kan dat, scheefwonen? Moeten zij vertrekken, zodat er in het pand weer een woongroep kan wonen?  

Vorige week was de kwestie een laptop waar nét na het aflopen van de reisverzekering een blikje cola over heen kieperde. Toch indienen? Wat vond u?

Terugpakken

Nog steeds ben ik boos op een verzekering. Nog steeds denk ik: ik pak ze een keer terug. De kwestie is dat er bij mijn zoon werd ingebroken in zijn studentenhuis. Altijd keurig de verzekering betaald, maar toen het er op aan kwam betaalden ze niet. Er is toen, ruim twintig jaar geleden, voor bijna 3000 gulden aan apparatuur en cd’s meegenomen. Mijn zoon speelde in een band en had een gitaar en versterkers. De verzekering wilde niet betalen want de huiskamer was niet op slot. Dat de inbreker eerst een gat in de voordeur had gemaakt telde niet mee. Een medestudent die bij een andere maatschappij was verzekerd, kreeg alles netjes vergoed. Daarom zou ik nog steeds heel graag een groot bedrag willen claimen, maar ik doe het niet. Mijn geweten laat dat niet toe, maar ik blijf eraan denken.

L. Verboom, Klundert

Liegen

Een beetje spelen met de waarheid is niets anders dan liegen. Liegen dat in deze casus resulteert in diefstal. Ik zou het dus niet doen. Overigens sluit ik ook geen reisverzekering af.

Joke Koelewijn, Naarden

Knagen

Het is zuur als zoiets gebeurt met je laptop vlak na je vakantie. De verzekeraars hoeven ook niet op mijn sympathie te rekenen. Ze hebben geld zat op de plank. En als er iets is, is mijn ervaring, is het altijd lastig en zijn er de kleine lettertjes. Toch klopt het niet om te claimen, en is het de gelegenheid die de dief maakt. Het zou aan mij gaan knagen.

Arnoud Bouwknegt, Nijeveen

Geweten

Altijd als er de verleiding is om de waarheid geweld aan te doen, komt bij mij dat zinnetje boven, uit de Bijbel: Gij zult niet stelen, gij zult niet liegen, gij zult elkander niet bedriegen. Doe het niet, zou ik zeggen. Houd je geweten schoon. Je integriteit is meer waard dan een paar honderd euro voor een laptop.

Ton Smit, Utrecht

Reacties

Mail uw reactie in max. 120 woorden met uw naam en woonplaats naar tijdreacties@trouw.nl (anoniem kan ook) En kijk ook op onze website www.trouw.nl/ikdeug en geef uw mening. Heeft u zelf een moreel dilemma dat u de lezers wilt voorleggen? Dat kan naar hetzelfde mailadres. Wij plaatsen uw kwestie dan – anoniem – in deze rubriek.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden