vraag van monic

Twee achternamen maken het leven soms makkelijker

Beeld ANP

‘Is één achternaam niet genoeg?’ vroeg Monic Slingerland. Aan de hand van hun persoonlijke verhalen laten lezers zien hoe bepalend een achternaam kan zijn voor de identiteit.

Van De Boksen

Ik ben geboren en opgegroeid (jaren vijftig) op een boerderij in Overijssel, de boerderij heette De Boksen. Het was de boerderij van mijn grootouders van moederskant, de familie Nij­meijer. Mijn vader heette Kamphuis en was ingetrouwd. Ik heet Zwaantje Kamphuis. Ik moest vaak boodschappen doen en dan vroeg men mij: “Hoe heet je, waar is het voor?” Als ik dan mijn naam zei, wisten ze niet waar het voor was. Als ik mijn moeders naam noemde, ging het al beter. Wanneer ik zei “Ik ben Zwaantje van De Boksen”, dan was het meteen begrepen. Ik denk overigens dat twee achternamen goed is, maar dan wel de ­familienaam van de moeder voorop.
Zwanet Plomp-Kamphuis, Nieuwerbrug

Naar Portugees gebruik

Ik sta van harte achter het idee om ­indien gewenst, een kind de achternaam van de vader én van de moeder te geven. Ik ken de praktijk in Portugees- en Spaanstalige landen. Werkt daar prima. Elk kind ziet en voelt in zijn achternamen wie zijn ouders zijn. Ik ben zelf getrouwd met een Portugese vrouw en zou dolgraag onze kinderen een achternaam willen geven naar Portugees gebruik.
Patrick van Doeveren, Breda

Dikdoenerij

Mijn vader schreef een boek over de genealogie van de familie Wouda. Het boek verscheen in het voorjaar van 1965. Ik werd geboren in februari van dat jaar en wat zou het leuk zijn, zo gaan verhalen in families, als ik die naam aan mijn achternaam toegevoegd zou kunnen krijgen, de naam van mijn beppe. Het is gelukt, de ambtenaar van de burgerlijke stand is gezwicht en ik kreeg een dubbele achternaam. Vervolgens heb ik die altijd verzwegen; wat een dikdoenerij. Doe maar gewoon. Vooruit, nu een keer bij de ondertekening, maar verder niet.
Meintje Wouda Knol, Zeist

Naamsdiscriminatie

De bezwaren die u meldt zijn duidelijk en voor mij doorslaggevend. Bovendien: wie wordt er nu echt gelukkiger van – ik denk weinigen – dus niet aan beginnen. Iets anders is de kwestie van naamsdiscriminatie, een echt maatschappelijk probleem. Ik kan me een regeling voorstellen om bij de toekenning van het Nederlanderschap de mogelijkheid te bieden om op goedkope en eenvoudige wijze de naam te wijzigen. Het ongewenste gevraag ‘wilt u uw naam even voor mij spellen?’ kan dan in ieder geval alvast worden voorkomen.
J.E. Botterweg, Waalwijk

Stiefvader

Op mijn achttiende, in 1977, heb ik mijn achternaam laten wijzigen in die van mijn stiefvader, die mij sinds mijn twaalfde liefdevol heeft opgevangen. Dit was een heel (emotionele) onderneming. Na negen maanden van procedures viel het Koninklijk Besluit in de bus. Eindelijk kon ik mijn verleden afsluiten en opnieuw beginnen. Niet geheel toevallig ging ik studeren in Leiden met een nieuwe naam. Wat was ik blij met die stap. Je achternaam wijzigen kost veel moeite, geld en emotionele afwegingen. Dan helpt het als je meerdere opties hebt. Keuzestress, ja, je kiest op emotionele gronden. Had ik de keus van een ­dubbele achternaam maar gehad.
André van der Zwan, Leidschendam

Monic Slingerland is chef opinie van Trouw. Elk weekend stelt ze een vraag aan de lezers, op woensdag verschijnt een selectie van de antwoorden. Lees hier eerdere vragen en antwoorden terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden