Beeld Trouw

ColumnSylvain Ephimenco

Trump versus Biden: arm Amerika, arme democratie

Als je, zoals ik, te lang naar de trage IJssel hebt gekeken vanaf de dijk, voel je soms de behoefte om aan het saaie schuim der dagen te ontsnappen. Op dinsdagavond klokslag elf besloot ik daarom op avontuur te gaan. Ik haalde de dikste kussens van de bank, legde er een deken op en ging eronder liggen. Wat je noemt emissiearm kamperen aan de duurzame rand van de vensterbank.

Om 2.30 uur ‘s nachts ging de wekker af en de tv aan. Ik had mijn virtuele reis naar Cleveland, Ohio met een bonkend hart voorbereid: debat, democratie, dimensie, dispuut! Mijn magische Vier D’s! Twee uur later deed ik de tv weer uit. Mijn deken woog op dat moment minstens een ton, alsof vanaf het buffet een lawine mijn huiselijke kampement onder de modder had bedolven. Op het lege scherm voor me, als een optische illusie, kleefden nog de wazige silhouetten van twee geperverteerde krasse knarren.

Ik was zojuist getuige geweest van een hooligangevecht op hoog niveau. In één klap zag ik hoe mijn geliefde ‘Vier D’s’ in devaluatie, deprimeren, diaboliseren en destructie waren veranderd. Vanzelfsprekend werd er van Trump niets anders verwacht. Agressief als een uitgehongerde frietenbakker, onwelriekend als een bevlekte boxershort, onbeschoft, onbeschaamd maar vooral schandelijk interrumperend als een ratelende AK 47, probeerde deze geagiteerde Nosferatu zijn opponent te vampieriseren. Hoe presidentieel! De zwakke debatleider kreeg geen vat op dit vat vol bekschuim.

Helaas liet Biden zich door de stromende drab meesleuren. De uitdager had zich een glazen harnas kunnen aanmeten waarlangs de Trumpiaanse fluimen waren gegleden. Hij had ook een mondkapje om kunnen doen om stoïcijns de aerosolen uit Trumps gifmond te neutraliseren. Of met elegantie het debat in zijn eentje naar menswaardige hoogtes kunnen tillen. Maar naarmate de slijkslag vorderde daalde hij zelf af, dieper de goot in. “Shut-up, man!”, “clown!”, “leugenaar!”, beet hij Trump toe.

Tussen de brullende titelhouder en de sissende uitdager werd het presidentiële ambacht gemangeld, tot er een beschimmelde pancake uit het Middenwesten overbleef. Arm Amerika, arme democratie, arme George Washington die vanuit zijn familiegraf in Mount Vernon wellicht flarden van het viswijvengevecht heeft opgevangen!

Om 11.30 uur deed ik de tv weer aan en volgde het Kamerdebat over de nieuwe coronamaatregelen van Rutte. Na Cleveland was Den Haag een verademing, een bron van helder licht. Zelfs de interrumperende Wilders (PVV) en spreker Klaas Dijkhoff (VVD) waren hoffelijk voor elkaar. Het volwassen debat ging over volksgezondheid, dus over het belang van het land en niet over dat van gerimpelde Amerikaanse ego’s. 

Ik ging in gedachte met de oppositie mee, en met het voortschrijdend inzicht over het verplicht dragen van mondkapjes in openbare ruimtes. Zie het succesvolle Italië. Ik realiseerde me ook hoe rustgevend voor de ziel dit debat kon zijn. Saai en heilzaam als een monotone rivier die traag langs een dijk stroomt.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden