Het WK volgens HH

Toch een documentaire, over tien jaar, over hoe de gouden Belgische generatie toch niet van goud bleek

Henk HoijtinkBeeld Maartje Geels

Ze waren er dagen mee bezig geweest, mijn vrienden en vriendinnen van ‘Villa Sporza’, het WK-praatprogramma van de Belgen. Moest België eerste worden in zijn poule of tweede? Er was al vrij vroeg brede overeenstemming: tweede, om zo in de op papier minder zware helft van het schema terecht te komen.

Jan Mulder, rolvast, wilde er niets van weten. Angsthazerij, blies hij. Die prachtig spelende Rode Duivels hoeven voor niemand schrik te hebben, riep hij dan weer met aan zo’n tafel functionele overdrijving.

Commentator Filip Joos zei in de laatste minuten voor Engeland-België: “Het is te hopen dat we over tien jaar geen documentaire over deze dag moeten maken, als het toch fout is gegaan.” Het was in de al dagenlange sfeer duidelijk wat fout gaan in die gedachtetrant vooral zou zijn: dat België gewillig tweede zou worden en dat het dan in die verondersteld lichtere schemahelft zou struikelen, misschien al wel vroeg.

Toen België had gescoord, haalde Joos de vroegere Argentijnse bondscoach Carlos Bilardo aan. “Kiezen mag je nooit in sport. Kiezen is verliezen”, zou die ooit hebben gezegd.

De Belgen hebben uiteindelijk niet gekozen, of niet kunnen kiezen. Maar of ze niet gaan verliezen? De Engelsen zie ik na het kiezen ergens wel verliezen. Colombia is al moeilijk genoeg, en anders daarna Zweden of Zwitserland wel. Dat zouden ze voor België ook zijn geweest. Het verwonderde me van beide kanten: in twee landen met een hoge dunk van zichzelf, bij het een ingeboren, bij het ander van de laatste jaren, werd wel even bekokstoofd hoe die goede voetballers van ze het makkelijkst ver konden komen.

Filip Joos was daags voor Engeland-België ook al op dreef geweest. Wat België goed kon? “Wervelen tegen kneusjes.” Een bewijs tegen een goed land, dat wilde hij. Andere ploegen hebben al meer ‘in hun rugzak’. Tijdens de wedstrijd: “Dit is de derde oefenwedstrijd. Dat wordt toch oppassen tegen ploegen die al helemaal in het toernooi zitten.”

Ik zou ’m maar onthouden. In Villa Sporza gaat het ook al heel lang over de zo goed als chronisch geblesseerde verdedigers Kompany en Vermaelen. Alsof zij de ploeg nog veel beter zouden kunnen maken. Als Kompany kan spelen, proefde je, kan het land helemaal gerust zijn.

Kompany heeft de naam een goede verdediger te zijn. Dat is niet anders op te schrijven. Te staven is het niet of nauwelijks meer. Hij speelde afgelopen seizoen tien competitiewedstrijden, 35 in de laatste drie seizoenen, Vermaelen zelfs nog vier minder. Kompany was al nooit de soepelste, hij is 32 jaar en met dat beetje in de benen zou hij moeten spelen in een verdediging waarin de coach er voorlopig maar drie opstelt.

Met de mooie voetballers die ze zeker hebben, strandden de Belgen op zowel het WK 2014 als het EK 2016 in de kwartfinales. Ik sluit een documentaire over tien jaar nog niet uit, een andere dan die waarvoor Filip Joos vreesde: hoe de gouden generatie toch niet van goud bleek.

Henk Hoijtink schrijft elke dag een WK-column. Lees hier eerdere afleveringen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden