Koers houdenTrea van Vliet

Terwijl de wereld voor ons langzaam open gaat, blijft die van mijn vader potdicht

Hoe ga je om met een bejaarde vader die psychiatrisch patiënt is en die nog rijk denkt te worden door boten te bouwen?

Mijn vader is een levenslustige man.

Goed, hij kan amper lopen, leeft in een andere realiteit dan jij en ik en wil altijd dingen die niet kunnen. Maar hij genoot zich te pletter van ergens koffiedrinken of lunchen. Mee naar de Jumbo vond hij ook leuk. Dan stond-ie eindeloos producten te bekijken die hij nog niet kende en verscheen er daarna ‘pittige kroepoekchips’ op de boodschappenlijst voor zijn boten. De matrozen moeten tenslotte ook eten.

En terwijl voor ons de wereld langzaam weer opengaat, zit die van hem potdicht.

Alle ankers zijn weggevallen.

Geen muziekles meer.

Op zondag geen voetbal meer op televisie.

En bezoek van mij alleen nog via zijn slaapkamerraam.

Tussen ons in hangt nóg een flap

Ik kan niet zeggen hoeveel pijn het doet om via een raam te zien hoe slecht het gaat met je vader en elkaar niet of amper te kunnen verstaan.

Inmiddels is er voor het huis van mijn vader een partytent neergezet waar bewoners en familie elkaar mogen treffen. Opnieuw neem ik me voor om er het beste van te maken, dus daar gaan we.

Mijn vader wordt in een rolstoel door de ene flap naar binnen gerold, ik moet door de andere flap. Tussen ons in hangt nóg een flap.

Hoewel die doorzichtig is, met nepvenstertjes erop, kan ik mijn vader toch niet goed zien, want het plastic vervormt het beeld.

Ik hoor hoe verzwakt mijn vader is. Hij kan moeilijk op woorden komen. Kan zijn eigen hoofd niet tillen. En weer verstaan we elkaar slecht, met die flap tussen ons in. Mijn vaders stem heeft weinig kracht en ik wil hem niet nog meer vermoeien door steeds te vragen wat hij zegt.

Het is bloedheet in de tent.

‘Mieren’, hoor ik mijn vader zeggen.

Van buiten naar binnen

Na een moeizaam half uur wordt mijn vader weer naar buiten gerold en ik zie aan hoe hij zijn hand naar me opsteekt dat hij baalt.

Ik kijk hem na en ik weet niet of ik bozer ben dan dat ik verdrietig ben of verdrietiger dan dat ik boos ben.

‘We doen dit om je vader te beschermen’, zeiden ze.

Maar mijn vaders begeleiders komen ook van buiten naar binnen, zonder beschermende kleding. (Godzijdank, is er nog íets normaal in mijn vaders leven.) Hebben thuis ook een partner en kinderen, doen boodschappen en gaan met hun kat naar de dierenarts. En daarna gaan ze weer naar mijn vader.

Dus risico is er tóch wel.

En ik ben zo bang…

Dat het middel erger is dan de kwaal.

Dat we het leven stopzetten, om het leven te behouden.

Dat we dat normaal gaan vinden.

Dat straks de toeristen weer in Zeeland kamperen, maar dat mijn vader nooit meer naar buiten mag.

En niemand die hem of mij iets heeft gevraagd.

Journaliste en schrijfster Trea van Vliet schrijft op deze plek over haar vader, die verblijft in een woonvorm voor psychiatrisch patiënten in Zeeland.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden