Column

Terwijl de Olympische Spelen in volle gang waren, zat Gerbrand Bakker thuis met een hond met heimwee

Gerbrand Bakker. Beeld Maartje Geels

Terwijl de ene na de andere carnavalswagen langsreed, en uren later weer terug, zat ik met een hond die denk ik nogal heimwee had. 

Nooit eerder maakte ik een hond mee die zo piepte en jankte en zo de hele dag door aandacht en liefde nodig had. Streichel-einheiten noemen ze dat hier. Koud was het en het sneeuwde zo nu en dan. De hond heette Charlie en is van de Ortsbürgermeister van Nimshuscheid. Herr Trappen had het deze carnaval slim aangepakt: wegwezen. 

Hij is het een beetje beu dat zijn inwoners met veel te veel drank op carnaval aangrijpen om hem eens te zeggen wat ze van bepaalde zaken vinden. Het hele jaar houden ze zich stil, maar met drank in de mens komt er van alles los. Daar had hij - of waarschijnlijker: zijn vrouw - helemaal geen zin in. Lekker een paar dagen naar Rome. Hij belde tot twee keer toe op. "Het is hier 13 graden", zei hij, vlak voor ze het Vaticaan gingen bezoeken. Ik sliep vier nachten heel slecht, want Charlie had vooral 's nachts last van heimwee. Het was onmogelijk hem buiten de slaapkamer te houden, dan was het huis helemaal te klein. Hij was wel erg lief. Een Appenzeller sennenhond is het. De eerste dag probeerde hij nog met mijn been te paren, maar dat leerde ik hem snel af.

Olympische spelen

Kort nadat Kjeld Nuis goud won op de 1500 meter werd hij opgehaald. Dat was de eerste olympische gebeurtenis die me iets deed. Nuis bedoel ik, niet het vertrek van Charlie. Tot die dinsdag zat ik er niet in. O ja, wéér goud voor Wüst, dacht ik, en natuurlijk wint Sven Kramer de 5000 meter. Ook besefte ik dat ik nog zo veel dingen niet had opgeschreven in dat artikel over hoe naar schaatsen te kijken, dat vorig weekeinde in Tijd stond. Vooral toen Martin Hersman me via Twitter een privébericht stuurde. Dat voor hem de afzethoek het belangrijkst is. Dat wil zeggen: hoe dieper een schaatser zit - zie Nuis - des te beter een effectiever de afzethoek. Hij deed dat een paar minuten voor de 1500 meter bij de vrouwen begon. Dat kan dus gewoon, vlak voor je commentaar moet gaan leveren nog even een beetje ontspannen twitteren.

Nog weer een dag later was er alweer een andere hond, Bas. Bas is hier heel vaak. Gelukkig voor hem waaide het en vlogen er dorre eikenbladeren door de besneeuwde tuin. Bas is dolblij als hij ergens achteraan kan jagen. Bas had geen heimwee, want zijn baasje was er ook.

Jorien ter Mors won goud op de 1000 meter en deed dat zonder Nuis- of Wüstachtige taferelen: ze bleef onverstoorbaar op het middenterrein zitten en keek belangstellend toe hoe de concurrentie het ervanaf bracht. Dat was verfrissend. 's Avonds brak ze in Studio Sportwinter onbedaarlijk in huilen uit. Dat zouden vaker mensen moeten doen voor de camera. Heerlijke tv leverde het op.

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. In maart verschijnt zijn boek 'Rotgrond bestaat niet'. Lees al zijn stukken hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden