Column

Technisch beter, inhoudelijk slechter: Hollywood heeft een probleem

Naema Tahir Beeld Maartje Geels

Al sinds mijn puberteit ben ik gegrepen door Hollywoodfilms. Ik keek altijd reikhalzend uit naar de Oscaruitreiking, de prijzenshow voor de beste films. 

De uitzending van de Oscaruitreiking was, door het tijdsverschil met Los Angeles, in Nederland midden in de nacht. Dat was balen, want ik mocht van mijn ouders nooit zo laat opblijven, zeker niet om televisie te kijken en al helemaal niet om naar zoiets triviaals te kijken als een prijzenshow voor films. Internet bestond nog niet, dus ook de volgende ochtend googelen zat er niet bij. 

Gelukkig kende ik mensen die een videorecorder hadden en de show opnamen. Zo heb ik ooit bij hen thuis een opname gezien waarin de actrice Cher voorbijkwam in een veelbesproken doorschijnende jurk. Welke film en welke acteur wat won, wat je dus per se moest zien: ik wist het allemaal uit mijn hoofd, want ik was dol op Hollywoodfilms en dit was het beste wat de wereld van de film te bieden had.

Bollywood

Niet dat ik eenkennig was. Ik hield ook van die andere films, uit wat wel Bollywood wordt genoemd, naar Bombay waar ze gemaakt worden. Indiase films dus, die in die tijd, behalve onder Indiërs, Pakistanen en Bengalen, onder het publiek in het Westen volkomen onbekend waren en dus niet gewaardeerd werden. Wat ik best begrijpelijk vond, want aan de kwaliteit van de Hollywoodfilms konden ze niet tippen, vond ik.

Maar Hollywood heeft in de afgelopen decennia voor mij zijn magie verloren. En dus ook de Oscaruitreikingen. Naar de jongste van kortgeleden heb ik niet meer gekeken. Ik geloof het wel. Of beter gezegd, ik geloof het niet meer. Ik geloof niet meer in de kwaliteit van Hollywood.

In de afgelopen jaren heb ik geen enkele, maar dan ook geen enkele echt goede film gezien uit Hollywood. Als filmliefhebber ben ik gespitst op wat er verschijnt. Er is veel aanbod uit Hollywood en ik houd het allemaal bij op lijstjes, om te kijken in mijn zeldzame vrije tijd. Maar de films die ik kijk, vallen stuk voor stuk reuze tegen.

De laatste film die ik zag was ‘Kong Skull Island’, uit 2017. Technisch is het zeer vernuftig. Kong is nog nooit zo groot geweest, en dus zijn al zijn handelingen en gedragingen groot, groter, grootst. Geef mij echter maar die eerste ‘King Kong’, uit 1933. Daar zat nog spanning in, verwondering en een idee. Dan de voorlaatste film uit Hollywood die ik zag: die heette ‘Allied’, uit 2016, over een spionnenechtpaar tijdens WO II. Mooie acteurs, prachtig gekleed, technisch knap opgenomen en dus fraaie beelden. 

Psychologische lagen

Geef mij echter maar ‘Das Leben der Anderen’, een Duitse film uit 2006, over spionage in de DDR, die veel meer psychologische lagen heeft, je bij de keel grijpt en je aan het denken zet. Van het begin tot het eind. Ook al is het beeldtechnisch allemaal eenvoudig.

Hollywood heeft een probleem. Technisch worden de films steeds beter, maar inhoudelijk worden ze steeds slechter. Om niet te zeggen infantiel. Vlak acteerwerk, onwaarschijnlijk verhaal, geen enkele diepte. Gelukkig maken ze elders steeds meer goede films en series. Bijvoorbeeld ‘Fauda’, een schitterende Israëlische serie. Goed thema, uitstekend geacteerd, nagelbijtend spannend. Te zien op Netflix. Aanrader. Een echte.

Naema Tahir is jurist en schrijver. Voor Trouw schrijft ze om de week een column. Haar andere columns vindt u hier. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden