OpinieOpvoeding

Superouder, zoek juist de rust voor je kind

Wat hebben we het toch druk, zuchten ouders in coronatijd. Maar moet alles wel, vraagt Wim Lammertyn zich af.

De krant stond de voorbije maanden bol van interviews met ouders van opgroeiende kinderen. Er was dan wel sprake van collectieve opsluiting, maar niet van sociale isolatie: gezinnen moesten op veel manieren contact onderhouden met de buitenwereld. Zo werd een terugkerend thema: de vermoeide superouders.

Stukken werden geschreven door ouders die plots waren gebombardeerd tot concertmeesters die het maar dienden te redden zonder afleiding en ontspanning. Telkens was de vermoeidheid groot. In het juni-exemplaar van Filosofie Magazine was het filosoof en schrijver Alicja Gescinska die aanhaalde dat ‘moederschap niet valt te combineren met onlinelessen, columns schrijven, doctoraten begeleiden en de afronding van een boek’.

Een van de grote uitdagingen van deze maanden was het gevecht met onze fixatie op beweging, ontspanning en nieuwe ervaringen. De hedendaagse samenleving is erin geslaagd economische principes onbewust in ons dagelijks leven binnen te laten sluipen. Zo zijn we managers van ons eigen bestaan geworden die net als de (onbestaande) homo economicus keuzes maken over onze tijdsindeling. Maar er zijn maar zeven dagen in een week (zes wanneer je de dag des Heren als rustdag ziet). Voor ouders met twee kinderen slinken de mogelijkheden als een ijsberg anno 2020 in Groenland.

Het ideale zelf als einddoel

Hier wringt de schoen. We leven in een activiteitensamenleving. Combinatie is de sleutel die wordt voorgehouden tot een harmonieus leven. Een kind kan perfect drie hobby’s combineren, de lievelingsserie erbij kijken, mag zeker nog naar de speeltuin en kampen bouwen in de tuin of het bos. Als ouder mag je er zelf voor zorgen dat je fitnest, gaat crossen met de nieuwe fiets, de nieuwste aflevering van de populaire serie ‘Handmaid’s Tale’ bekijkt, aan het bakken en knutselen slaat, een toneelstuk bekijkt, naar een concert gaat, het nieuwste restaurant bezoekt, een dagje gaat shoppen of een avondje gaat stappen. Dit allemaal ter vervolmaking van het ideale zelf als einddoel.

Er is een bewustzijnsnijverheid die deze fenomenen maar al te graag cultiveert en bij het lezen van deze coronaverhalen is de vraag dan ook waar dit toe leidt. Is het nodig voor ouders om de activiteitenradius aan te houden die je had toen je nog 21 jaar was? Vanwaar komt de preoccupatie om het leven over zo veel mogelijk verschillende rasters te willen versplinteren? Dat kan uiteindelijk leiden tot zaken slechts gedeeltelijk doen en het wrange gevoel achteraf dat de activiteit toch niet leidt tot die ultieme vervolmaking van het zelf. Want de oneindigheid van deze bewegingsstroom ligt al besloten in de aanvang ervan.

Vermindering van prikkels

Ouderschap is een schitterende levenstaak. De zoektocht naar rust die uit veel verhalen naar voren komt, kan een zoektocht zijn naar een vermindering van prikkels. Ook al is dit in deze tijden een argument waar je de lachers mee op je hand krijgt.

In zijn boek ‘Het neoliberalisme’ was het de filosoof Jaap Kruithof die al rond de eeuwwisseling voor een meer sobere levensstijl pleitte. Ondanks alles wat in kranten verscheen rond goede voornemens voor de tijden na corona, kan deze soberheid ook toegepast worden op de invulling van de eigen vrije tijd. Het consequent kritisch bekijken van vliegreizen, vleesconsumptie, uitlaatgassen, verzuring van de buurt, massatoerisme en de hedonistische ontspanningscultuur kan ook een reflectie betekenen over het eigen leven. En kan zo een leven herleiden tot een organigram waar de kerntaak ‘gezin’ niet langer verbonden is met veertig pijlen die leiden naar nevenactiviteiten, maar een organisch geheel vormen waar de zoektocht naar minder afleiding reeds bij de ouders zelf start. Ook al klinkt dit net als midden in een pretpark je ogen sluiten op een bank.

Een rustige zomer toegewenst.

Lees ook:

Tieners lastig? Helemaal niet, zegt neuropsycholoog Jelle Jolles

Ouders en leraren moeten anders met jongeren omgaan, bepleit neuropsycholoog Jelle Jolles in zijn nieuwe boek ‘Leer je kind kennen’. “Leren gaat alleen goed als sociaal-emotionele processen erbij worden betrokken.”

Een Spaanse loft verruild voor de fiets of kamperen in de tuin van je ouders: dit is de vakantie van 2020

Vakantie vieren in coronatijd? Deze thuisblijvers, huizenruilers, sportievelingen en zeereizigers weten er wel raad mee.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden