Column

Stramm doorlopen, ik zag Erik Scherder het eens voordoen in DWDD

Beeld Maartje Geels

Gerbrand Bakker is schrijver en hovenier. In maart verschijnt zijn boek ‘Rotgrond bestaat niet’.

De sneeuwklokken bloeien. Niet allemaal natuurlijk, zo her en der één. Met als altijd de vraag: waarom die her-en-der-één wel en de andere niet? Ik ga me er het hoofd niet over breken. Overal priemen de tulpen en de ene klomp narcissen die ik heb al boven de grond uit. Af en toe ruik ik iets, iets wat naar lente zweemt. Een zachte geur, aangevoerd op de westenwind, en als dan ook nog eens merels op een bepaalde manier gaan roepen, ben je al snel in een voorjaarsstemming. Gevaarlijk hier, beter niet doen. Het schijnt tot eind januari zacht te blijven.

Als ik een rondje door de tuin doe, kijk ik of het milde weer, dat al de hele winter heerst, zijn sporen nalaat. Ik loop alleen door de tuin, Elvis is terug naar zijn baasje, die was hier maar een paar dagen. In elk geval heeft de eikenbladhortensia nog al zijn blad, dat heb ik niet eerder meegemaakt. Blijkbaar is dat een struik die net als de liguster wintergroen is, mits het weer dat toestaat. Verder is het alsof de knoppen van de tamme kastanje en die van de krentenboom op uitbotten staan, maar dat zal wel verbeelding zijn. Verder geen tekenen van voorjaar. En dat is maar goed ook.

Afgelopen zomer

Afgelopen zomer hebben de eikenbladhortensia en de fluweelhortensia (Hydrangea aspera) niet gebloeid doordat de tere bladeren in april kapot gevroren waren. Dat is hier in de Eifel het grootste probleem: de voorjaarsvorst. Vrijwel alle planten en struiken kunnen weken matige tot strenge vorst aan, maar een late vorstperiode nekt ze.

Zelfs nu Elvis hier niet is, ga ik lopen. Ik zit veel achter de computer en dat is voor geen enkel mens goed. Ik heb geen zin meer in hardlopen, hoewel ik vorig jaar nog nieuwe hardloopschoenen kocht met de intentie het weer op te pakken. Maar alleen al de gedachte aan dat gebonk, die krachten op knieën en heupen, het gehijg bergop, zorgden ervoor dat het loopschoenen werden. Wel loop ik, zoals Christa het noemt, stramm door. Ik zag neurowetenschapper Erik Scherder het eens voordoen in ‘DWDD’. Dat was goed, zei hij, net ietsje harder, net met ietsje meer pit lopen. Ik doe over het dalrondje, dat met hond ongeveer een uur lopen is, nu drie kwartier.

Gisteren vertrok ik iets te laat omdat Christa me bij de koffie een reusachtige zelfgebakken wafel gaf die ik niet één-twee-drie weg had. Het werd tijdens het rondje van schemerig donker: eerst kon ik nog tussen de boomstammen door kijken, aan het eind vormden de sparren een donker blok. Dan hoor je toch andere dingen. Geluiden die overdag niets voorstellen, klinken nu als grote dieren die rondsluipen tussen de bomen, of nog iets ergers. De twee paarden die er altijd lopen, snoven me toen ze me hoorden geruststellend toe. Bijna thuis. Nog net niet pikkedonker. Stramm betekent zeker niet ‘stram’. Ik had wel een whisky verdiend.

Lees hier meer afleveringen van Tuin in de Eifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden