De vraag van Monic

Storend, dat nationalisme tijdens de Olympische Spelen?

Oranje supporters in Pyeongchang. Beeld ANP

Zet de radio aan dezer dagen en het optimisme spat je tegemoet. Oranje gaat goud winnen, horen we op dagen dat er geschaatst wordt. Twijfelen is niet toegestaan, terughoudendheid lijkt een zonde.

Onbeschaamde partijdigheid heerst tijdens deze olympische weken in de media. Koele afstandelijkheid, nuchtere analyses, dempende beschouwingen, je komt ze weinig tegen. Nu ja, chef sport Henk Hoijtink bekende een week geleden in de bijlage Tijd dat schaatsen niet zijn ding is.

Maar er is altijd baas boven baas. Terwijl ik me zat te ergeren aan de partijdige berichtgeving van Nederlandse sportverslaggevers op de radio, lieten die verslaggevers even het commentaar horen van de Amerikaanse collega's tijdens een run van snowboarder Shaun White, favoriet van de VS. Bij die brullende juichkreten stak het geluid van de Nederlandse verslaggevers weer bleekjes af.

Maar laten we niet de media de schuld geven. De media geven ons wat wij willen. Want, vind ik 10 kilometer schaatsen saai? Nee, juist fascinerend, omdat we weten wie er meedoen, we gedroomde winnaars hebben. Die dan zwaar kunnen teleurstellen. Dat maakt het spannend. Maar langlaufen, 50 kilometer lang. Gaat u er naar kijken? Ik niet, nee. Want welke Nederlander doet eraan mee?

Verslaggeving

Nationalisme geldt in ons land als iets gevaarlijks, maar zodra er oranje schaatspakken in beeld verschijnen, zijn we maar op één ding gericht: dat Nederland wint. Als er voor ons niets te winnen valt, is onze aandacht weg. Dus kijken we hier te lande vooral naar de olympische beelden op de dagen dat er geschaatst wordt. En veel minder wanneer er geijshockeyd wordt, of bobsleeën op het programma staat, of curling.

Dat zie je ook terug in de sportverslaggeving. Van wedstrijden zonder Nederlanders horen we weinig. Maar we kunnen niet genoeg krijgen van het terugkijken naar de jacht op goud, het opnieuw horen hoe het toch lukte, over beroerde starts, laatste rondes met een waas voor de ogen, en we slikken mee met de tranen van Jorien ter Mors die in de laatste bochten vleugels kreeg.

Verbroedering geen hoofdrol

Ik luister daar graag naar op de radio, lees de verslagen waarvan ik de afloop allang ken. En vraag me dan toch af wat er nu zo olympisch is aan deze verkokerde kijk op dit sportevenement. Als de gedachte erachter al internationale verbroedering is, dan houden alleen Noord- en Zuid-Korea zich daaraan, met hun min of meer gezamenlijke team. Voor de rest geldt vooral een trumpiaanse ideologie: eigen land eerst. Oranje eerst.

Hoe zat het ook alweer met de oympische idealen? 'Sneller, hoger, sterker', zo formuleerde de geestelijk vader van de moderne Spelen die, Pierre de Coubertin. Bedoeld vooral als wedstrijd tegen jezelf. De verbroedering tussen landen had nooit de hoofdrol. Maar de Olympische Spelen als arena waarin het nationalisme grenzeloos heerst, daar kan ik niet enthousiast over worden.

Ergert u zich ook aan het nationalisme in de Olympische sportjournalistiek? Of geniet u er juist van?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden