OpinieIsraël en Palestina

Steun Palestijnen in ongelijk conflict tegen Israël

Palestijnen moeten onder bezetting leven in geïsoleerde, thuisland-achtige locaties. Dat maakt het steeds moeilijker de parallel met apartheid níet te zien, schrijft Theo Brand, politicoloog, lid van de Protestantse Kerk en scheidend hoofdredacteur van GroenLinks-magazine De Linker Wang.

Volgens predikant Marja van den Beld moet de vredesbeweging in de kerk niet blind en naïef partij kiezen voor het Palestijnse volk (Opinie, 8 juli). Ze wil dat in de kerk recht wordt gedaan aan zowel Palestijnen als Joden. De predikant schetst een te romantisch beeld van Israël en gaat voorbij aan de realiteit van bezetting en annexatie.

Van den Beld suggereert dat het Israëlisch-Palestijnse conflict een strijd is tussen twee even sterke partijen. Het is echter een asymmetrisch conflict. Aan de ene kant staat Israël, met één van de sterkste legers ter wereld en miljardensteun vanuit de Verenigde Staten. Het houdt Palestijns land bezet en pikt telkens grond dat volgens internationaal recht aan Palestijnen toebehoort. Israël schendt structureel mensenrechten.

De andere partij, het Palestijnse volk, leeft in de wurggreep van bezetting (Westbank) en blokkade (Gaza). Uit wanhoop leidt deze situatie tot verzet dat duistere en gewelddadige kanten heeft, en dat ter rechtvaardiging door Israël als gevaarlijk terrorisme wordt gepresenteerd.

Een nieuwe nagel aan de doodskist van het vredesproces

Haat en geweld komen inderdaad van beide zijden, maar Israël heeft de militaire kracht en overmacht. Kinderen worden zonder eerlijke rechtsgang gevangen gehouden. Volwassenen worden geïntimideerd bij checkpoints. Op elk dodelijk slachtoffer aan joods-Israëlische kant staan minstens twintig dodelijke slachtoffers aan Palestijnse zijde, onder wie steeds meer kinderen. Deze realiteit wringt met het romantische beeld dat veel mensen van Israël hebben. Maar feiten onder ogen zien is allerminst naïef, laat staan een teken van blindheid.

Een belangrijk agendapunt van de Israëlische regering is de annexatie van meer dan dertig procent van de Westelijke Jordaanoever, een gebied met honderden Palestijnse dorpen en gemeenschappen. Israël wordt aangemoedigd door de Amerikaanse president Trump. Van den Beld zwijgt hierover, maar duizenden hectares land, huizen en natuurlijke bronnen van de Palestijnen worden geconfisqueerd zodra Israël zijn ‘soevereiniteit’ uitbreidt.

Telkens als Israël een eenzijdige beslissing neemt, betekent dat een nieuwe nagel aan de doodskist van het vredesproces en de tweestatenoplossing, die er allang had kunnen zijn. Zo stemden de Palestijnse leiders in 1993 in met een verdelingsplan waarin zij genoegen namen met 22 procent van het oorspronkelijke Palestina. Niet lang daarna werd premier Yitzhak Rabin vermoord door extreme joodse kolonisten en stierf de Palestijnse leider Yasser Arafat. Veel hierover blijft in nevelen gehuld, maar juist in deze periode waarin vreedzame co-existentie mogelijk leek, werd vrede in de kiem gesmoord.

Nelson Mandela

Relatief onbekend is deze uitspraak van Nelson Mandela: “Wij weten maar al te goed dat onze vrijheid niet compleet is, zonder de vrijheid van het Palestijnse volk.” Het zijn profetische woorden, zeker in de huidige context waarin Palestijnen onder bezetting moeten leven in geïsoleerde thuisland-achtige locaties. Dat maakt het steeds moeilijker om niet de parallel te zien met apartheid.

De opvatting dat Palestijnse arbeiders slachtoffer worden van een boycot tegen Israël, die Van den Beld huldigt, doet denken aan de argumenten tijdens de Zuid-Afrikaanse apartheid: juist de zwarte bevolking zou toen slachtoffer zijn van een boycot. Maar uiteindelijk leidde een internationale boycot tot vrede en verandering die ten goede kwam aan alle betrokkenen.

Van den Beld gebruikt de woorden “blind en naïef”. Ik denk dat haar woorden eerder van toepassing zijn op mensen, binnen én buiten de kerk, die niet willen zien dat Israël steeds sterker gebaseerd is op angst en exclusiviteit. Zonder gerechtigheid krijgt vrede geen kans, terwijl iedereen in het Heilige Land, ongeacht nationaliteit of religie, juist snakt naar vrede.

Lees ook:
Alleen met kritiek op Israël én Palestina komt je verder in de kerk

Dialoog in de kerk over Israël in de kerk is prima, zegt Marja van den Beld. Maar er hoort dan ook kritiek bij op de Palestijnse kant.

Zoek naar mogelijkheden om bruggen te slaan tussen Israëliërs en Palestijnen

Ook voor Nederlandse kerkgangers is Israëls annexatie van Palestijns gebied een splijtzwam, stelt lezer en vredesactivist Johan Feitsma vast.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden