Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Stel je voor, drie wissels per Tourploeg

Opinie

Marijn de Vries

Marijn de Vries © Maartje Geels
Column

De achterkant van deze Tour is Lawson Craddock. Met zijn roze helm fietst hij al twee weken stijf achteraan. Hij viel in de eerste etappe, kwam met een bloedend gezicht over de finish, maar de echte schade zat in zijn schouderblad: dat was gescheurd.

Toch stapte hij de volgende dag weer op. Om zijn achteraan rijden zin te geven - voor zijn kopman Uran kon hij toch niks doen - startte hij een inzameling. Voor elke etappe die Craddock uitfietst, leggen hij en zijn volgers geld bij elkaar, voor een nieuwe wielerbaan in Houston. Hij heeft al 115.000 dollar opgehaald - en is dé cultheld van deze Tour.

Lees verder na de advertentie

In 2003 reed Tyler Hamilton de Giro én de Tour uit met gebroken botten. Hij verbeet de pijn zo letterlijk dat hij zijn kiezen tot op de zenuw afknarste. Johnny Hoogerland reed met drieëndertig hechtingen in bil en kuiten verder, na zijn val in het prikkeldraad in 2011. De hechtingen sprongen open, gingen ontsteken. Logisch, als je bedenkt hoeveel spanning er bij wielrennen op kuit- en bilspieren staat.

De Tour de France uitrijden is heldhaftig. Maar niet tegen elke prijs

Vorig jaar nog ging Tony Martin met een hersenschudding verder. De klachten die daarbij horen, ook al is een hersenschudding 'licht', zijn naast misselijkheid en hoofdpijn ook duizeligheid en concentratieverlies. Daarmee breng je een heel peloton in gevaar. Val je nog een keer, dan wordt de schade vele malen erger, tot coma of de dood aan toe.

Dom

Toch worden deze mannen door velen gezien als bikkels. Echte helden die elke pijn doorstaan. Gelukkig hoor je steeds vaker dat doorgaan met ernstige blessures ontzettend dom is. Maar renners die maanden, jaren, misschien wel hun hele leven alles doen en laten voor de Tour moet je niet onderschatten: die stappen niet zomaar af. Ook ploegen laten hun mannen rijden. Wie weet, kunnen ze later in de Tour nog wat.

Een neutrale ronde-arts met een vetorecht wordt de laatste tijd vaak als oplossing geopperd. Een prima begin, wat mij betreft. Eens nadenken over wisselrenners, vind ik ook een fijn gedachtenexperiment. Elke teamsport heeft ze: wissels. Bij een blessure, of juist tactisch, worden die spelers ingebracht.

Stel je voor, elke Tourploeg heeft drie wissels, en die mogen eenmalig worden ingezet. Een renner met een blessure te ernstig om verder te rijden kan naar huis, herstellen, en is snel weer in andere koersen voor de ploeg van nut. Zieke renners kunnen vervangen worden - Team Subweb had dan een vervanger van Matthews gehad. Wel zo eerlijk, tegenover ploegen die nog op volle sterkte zijn.

En wil je een tactische move maken? Dan zet je ook een wisselrenner in. Ze mogen niet meedoen in klassementen, maar wel voor etappewinst. Oneerlijk, een verse renner in de derde week? Lijkt mij niet, als elke ploeg dezelfde mogelijkheden heeft.

De Tour de France uitrijden is heldhaftig. Maar niet tegen elke prijs. En bedenk ook, voor je met de hakken in het zand gaat, welke kansen een systeem met wisselrenners biedt: wie weet worden drieweekse etappekoersen er wel stukken interessanter van.

Marijn de Vries schrijft tijdens de Tour de France twee keer per week een column. Lees meer columns op trouw.nl/marijndevries.

Volg de verslaggeving over de Tour de France in ons dossier.

Lees ook:

Geraint Thomas: de Welshman die weet wat pijn lijden is

De Pyreneeën gaan voor de beslissing zorgen in de Tour. Met Geraint Thomas als klassementsleider. Wie is de Welshman, die al sinds woensdag een ruime voorsprong verdedigt?

Deel dit artikel

De Tour de France uitrijden is heldhaftig. Maar niet tegen elke prijs