Rob Schouten Beeld Maartje Geels

Column

Stel dat we in een eeuwig, nooit bejaard wordend heden leefden

Onmogelijk dilemma: ik wil niet dood maar ik wil toch ook niet oneindig leven. En de kosmische vragen die ik me nu al een kleine zestig jaar geregeld stel zijn ook nog altijd niet beantwoord. 

Oftewel, om het enigszins anders, met Gerard Reve, te formuleren: 'Dat Koninkrijk van U, weet U wel, wordt dat nog wat?'

Het kwam allemaal vooral door het nieuws van afgelopen weekend dat me, ondanks al zijn alledaagse pretenties, toch hevig in de levensvragen stortte. Het begon met die ratten aan de Universiteit van Wageningen die ze hebben aangesloten op computers om te zien of ze daar beter en slimmer van worden, zichzelf overtreffen. 

En ratten, dat betekent zoals iedereen weet ook altijd mensen. De transhumanisten geloven daarin, dat de mens na Darwin zijn eigen toekomst kan bepalen en het eeuwig leven kan bereiken onder meer door samen te gaan met computertechnologie.

Transformeren

Transhumanisme, ik had er nog nooit van gehoord en keek eerst abusievelijk bij 'transhumance', dat is de verplaatsing van vee naar hogere of lagere gedeelten. Niet dus: wie weet zal er tegen die tijd helemaal geen vee meer zijn. De gedachte aan zo'n transhumanistische toekomst beviel me helemaal niet. Ik moet er niet aan denken dat we voor een groot deel computers worden en op netwerken aangesloten raken. 

Stel dat de (half-)mensheid straks bij een Brandenburgs Concert van Bach denkt: hé, wat een merkwaardig gepiep, daar luisterden ze vroeger graag naar, weet je? Een beetje zoals wij naar eencelligen kijken: verbaasd dat het nog bestaat. Ik snap ook wel dat ik er over een miljoen jaar heel anders over denk maar wil ik dat wel, heel anders denken dan nu? Wil ik wel transformeren?

Eeuwige auto

Even later kwam megalomane jongensdromer Elon Musk in beeld, die een raket heeft gebouwd die een baan om de zon gaat beschrijven. Er zit geen mens of aap of stuk steen in maar een Tesla, een sportauto uit z'n eigen fabriek, en die gaat daar dus eindeloos rondcirkelen, want in het heelal heerst geen wrijving of verval. Een eeuwige auto, ook van die gedachte werd ik niet gelukkig. Iets wat niet verandert of aftakelt, ik kan er net als mijn zesjarige verstand van vroeger, niet bij.

Het oneindigheidsnieuws van afgelopen weekend werd besuikerd met het bericht dat Carla Marangoni was overleden, 102 jaar oud. Ook van Carla Marangoni had ik tot dit weekend nog nooit gehoord. Ze blijkt de laatst levende medaillewinnares van de Olympische Spelen van 1928 in Amsterdam te zijn geweest: met de Italiaans turnploeg had ze zilver gewonnen achter Nederland. En nu dus gewoon dood, net als alle andere stervelingen, medaillewinnaars of niet. We zagen een oud filmpje, vol grijze maar druk bewegende meisjes. Of Carla er echt tussen stond viel niet te zien, zelfs niet of het 1928 of een ander voorbij jaar was.

Op een gegeven moment is alle verleden grijs en opeens had ik daar vrede mee. Stel dat we in een eeuwig, nooit bejaard wordend heden leefden. Mij niet gezien. Maar dood wil ik toch eigenlijk ook liever niet, als ik er goed over nadenk.

Lees hier alle afleveringen van de column van Rob Schouten

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden