Column Nelleke Noordervliet

Stapsgewijs legaliseren van drugs lijkt een oplossing

De caissière van de Hema verzuchtte in onvervalst Amsterdams: “As ik de Haarlemmerstraat door loop ben ik an het end hartstikke stoned”.

De walm die uit de vele coffeeshops naar buiten slaat is inderdaad zo geurig dat je als voorbijganger een aardig partijtje meeblowt. Het publiek dat deze straat in het centrum bezoekt is jong, buitenlands, meestal licht haveloos. Deze mensen zijn beduidend kalmer dan de mannendrinkgroepen die een eind verderop lallend hun urinespoor achterlaten. Wat dat betreft heb ik liever blowers dan zuipers in mijn buurt. Maar een aanwinst voor de stad vind ik het drugstoerisme bepaald niet. Hand in hand met goedkope Airbnb-kamers is Amsterdam het mekka van gebruikers geworden.

Brabantse pillendraaiers

Het rapport van Pieter Tops en Jan Tromp over de macht van de drugscriminelen heeft vorige week nog eens samengevat dat het Nederlandse gedoogbeleid zowel het gebruik, de handel en de misdaad enorm heeft gestimuleerd. Terwijl dat net niet de bedoeling was. Het drugsgebruik is net zo gewoon en wijd verbreid als dat van alcohol en tabak. Ondernemingen als brouwerijen, destilleerderijen en wijngoederen hebben gezelschap gekregen van Brabantse pillendraaiers, henneptelers en coke-importeurs. Voeg daarbij de farmaceuten die met hun zware pijnstillers een verbazingwekkend groot deel van de bevolking verslaafd hebben gemaakt aan opiaten, en we zien dat praktisch heel Nederland op de een of andere manier zijn ziel aan de duivel heeft verkocht.

Jazeker, ook ik drink een goed glas wijn, andere middelen sla ik af. Alcohol is een aanvaard roesmiddel, al is het wachten op een nieuwe drooglegging in het kader van de strijd tegen alles wat slecht is voor mens en planeet.

Wat doen we nu met die alarmerende informatie van Tops en Tromp? Het is typisch een rapport dat veel ophef veroorzaakt maar machteloos terzijde zal worden gelegd tot de situatie nog erger is geworden. Stapsgewijs legaliseren van drugs lijkt een rationele oplossing. In veel landen is daar al een begin mee gemaakt. Het succes staat nog niet onomstotelijk vast, want met staatswiet heb je nog niet meteen de zwarte handel uitgeroeid.

Wel zal legalisering uiteindelijk een ander soort criminaliteit met zich meebrengen. Doe de cannabis bij Philip Morris, de pretpillen bij het Kruidvat, geef de farmaceutische industrie de cocaïne en je brengt alles onder in een keurig gereguleerde ondernemingsstructuur, met keurig gereguleerde manipulatie van de klant en keurig gereguleerde belastingontduiking.

Doorgesnoven yuppen

Iedereen mag van mij zijn eigen manier kiezen om zijn gezondheid te verpesten en zijn leven te verwoesten, zij het liever niet op mijn kosten, maar aan de andere kant levert dat wel een slordige samenleving op. Als alles mag en kan, als er geen onderscheid wordt gemaakt tussen meer of minder schadelijke middelen, als de overheid te toegeeflijk is om zelfs haar eigen wetten te handhaven, dan krijgen we in het groot het beeld dat sommige schoolklassen zonder docent en zonder regels nu opleveren: chaos en machtsmisbruik.

Ik heb een hekel aan sufgeblowde jongeren, dronken kerels, doorgesnoven yuppen, zoals ik een hekel heb aan nikaabs en boerka’s. Maar ik aanvaard ze. Het hoort erbij. De maatschappij is eerder een jungle dan een aangeharkt park. En dat is niet erg. No tolerance without disapproval, zei Theodor Dalrymple. Het is geen kunst te tolereren waar ik achter sta. Ik verdraag iets omdat ik ergens een hekel aan heb. Maar op een bepaald moment gaat de hekel het winnen van mijn verdraagzaamheid. Als er meer drugskoeriers zijn dan Deliveroobezorgers, als moord op bestelling de prijs doet van een scootertje, als tieners de keus hebben tussen dealen of armoe en uitsluiting, dan wordt het tijd dat er duidelijkheid wordt verschaft. Ofwel legaliseren en de maffia op eigen terrein verslaan, ofwel handhaven en de politie in staat stellen de grote vissen te vangen en witwassen onmogelijk te maken. Haal het geld bij de boeven weg door legalisering van de middelen of door beslaglegging op het drugskapitaal en investeer dat geld in het onderwijs. Want daar begint het. Daar begint alles.

Nelleke Noordervliet (Rotterdam, 1945) schreef meerdere romans, novelle’s en theaterstukken. In 2018 won ze de Constantijn Huygens-prijs voor haar gehele oeuvre. In haar column in Trouw bespiegelt ze tweewekelijks op de actualiteit. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden