Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Staatshoofd zijn van Noord-Korea is als lijk spelen in een toneelstuk

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Grootste verrassing op de Olympische Winterspelen in Pyongyang, nee niet Pyongyang maar Pyeongchang (zouden de Koreanen zelf het ook verwarrend vinden dat die namen wel erg veel van elkaar weg hebben?) was voor mij niet de gouden plak van Carlijn Achtereekte of die van Gleirscher in het rodelen (ik had bijna geschreven 'roddelen'). Zelfs niet de aanwezigheid op de tribunes van Kim Yo-jong, de zus van Kim Jong-un; ik vermoedde al dat er meer vrouwen in Noord-Korea leven dan alleen die militante nieuwslezeres met haar stem als een kalasjnikov, en dat de familie Kim niet aan geboortebeperking doet.

Ik dacht net als iedereen dat Kim Jong-un daar staatshoofd was, het dikkige jongetje met het bevreemdende kapsel

Lees verder na de advertentie

Nee, het was de aanwezigheid van het staatshoofd van Noord-Korea, Kim Yong-nam (ook familie?). Ik dacht namelijk net als iedereen dat Kim Jong-un daar staatshoofd was, het dikkige jongetje met het bevreemdende kapsel, dat zo nu en dan een raket afvuurt en een familielid om zeep laat helpen. Maar nee, hij mag dan wel de leider zijn waar iedereen rekening mee houdt, maar staatshoofd is hij niet. Dat is de parlementsvoorzitter, bovengenoemde Kim Yong-nam. Maar natuurlijk, zo is het bij ons ook geregeld: Rutte de chef, Willem-Alexander staatshoofd, of in Duitsland: Merkel aan het roer, Steinmeier staatshoofd.

Nu ik erover nadenk is trouwens ook Kim Jong-un zelf een enigma

Kim Yong-nam moet wel het meest verguisde staatshoofd ter wereld zijn want het leuke van staatshoofd zijn is natuurlijk dat je steeds op officiële staatsbezoeken mag terwijl de werkelijke leider de kastanjes uit het vuur haalt, maar hij komt nergens, zo nergens zelfs dat wij niet eens van zijn bestaan wisten. Ter gelegenheid van de Winterspelen leek hij als een konijn uit de hoge hoed getoverd. Zijn rol moet iets zijn als lijk in een toneelstuk, noodzakelijk maar weinig dynamisch.

Zwijgende leider

Nu ik erover nadenk is trouwens ook Kim Jong-un zelf een enigma. Heb ik hem ooit horen spreken? We zien hem wel bol staan glimlachen bij een raket of een fabriek te midden van zijn trawanten maar hij zegt nooit iets. Heel slim, zo'n zwijgende leider, zo een boezemt nog veel meer vrees in dan de bulderende Erdogan of de fluisterende Poetin.

Op zoek naar meer Noord-Koreaanse geheimenissen stuitte ik trouwens op nóg een staatshoofd aldaar, namelijk Kim Il-sung, de in 1994 overleden opa van Kim Jong-un. Die werd namelijk bij zijn dood benoemd tot Eeuwig President van de Democratische Volksrepubliek Korea. Een overledene als staatshoofd, tja bijzonder, maar een voordeel met een nadeel: je kunt hem niet naar Pyeongchang sturen. Dus kwam Kim Yong-nam.

Deze column begint qua namen een beetje op een spelletje pingpong of pimpampet te lijken, daarom een uitsmijter. In mijn boek over Koreaanse kunst kwam ik een schilderij 'Tijger en ekster' tegen, met een tijger die door een ekster geplaagd word. Het zou volgens de schrijver een metafoor zijn, de domme tijger moet de overheid verbeelden, de moedige ekster de dappere plattelandsbevolking. In Noord-Korea is echter alles andersom, en kun je achter de tandeloze tijger eerder de bevolking vermoeden en achter de pikkende ekster de overheid. Gek land, ik hoef er niet naartoe.

Lees ook:

De Winterspelen die vandaag beginnen moeten Noord- en Zuid-Koreanen nader tot elkaar brengen. Maar hebben de rijke Zuid-Koreanen, met name de jongeren, daar nog wel zin in?

Deel dit artikel

Ik dacht net als iedereen dat Kim Jong-un daar staatshoofd was, het dikkige jongetje met het bevreemdende kapsel

Nu ik erover nadenk is trouwens ook Kim Jong-un zelf een enigma