Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Sorry, mijn dochter leert nogal makkelijk

Opinie

Ingrid Weel

"Al enige tijd dubde ik erover of ik over hoogbegaafdheid zal schrijven. Nu doe ik dat dus. Het voelt bijna als een soort coming out." © Trouw
Column

Ik merk dat ik me vaak verontschuldig voor de intelligentie van mijn dochters. 'Ja, ze leert nogal makkelijk', zeg ik bijna beschroomd als iemand vraagt of het klopt dat dat kleine meisje van mij al in groep 5 zit.

Uit mezelf zou ik er nooit over beginnen. Het woord hoogbegaafd heb ik lang niet durven uitspreken. Wat is dat toch?

Misschien omdat het best vaag is wanneer iemand wel of niet hoogbegaafdheid is? Het enige wat enigszins te meten is, is het IQ. Dat is anderhalf jaar geleden bij mijn dochters en ook bij mijn man en mij gebeurd. Het gemiddelde IQ ligt op 100. Tweederde van alle mensen scoort tussen de 85 en 115. Ik val ook in die grote groep, weet ik sindsdien.

Kinderen die onder 85 uitkomen, hebben veel moeite met school. Circa 2 procent heeft een IQ onder de 70. Voor hen is school echt te moeilijk. Zij gaan bijna allemaal naar het speciaal onderwijs.  Voor kinderen met een IQ boven de 115 is school heel makkelijk. Zij kunnen het VWO wel aan. En zo'n 2 procent scoort boven de 130, zoals mijn man en mijn twee oudsten.

Lees verder na de advertentie
Het h-woord heb ik lang niet durven uitspreken. Wat is dat toch?

Nerds
Maar volgens de deskundigen ben je dan nog niet perse hoogbegaafd. Daar komt ook creativiteit bij kijken en intensiteit, een snel denkvermogen et cetera. Als ik eerlijk ben, dacht ik zelf tot voor kort bij hoogbegaafden aan nerds die continu in de boeken zitten, ook nog muzikaal zijn en iedereen verslaan met schaken.

Zulke kinderen zullen er vast tussen zitten maar zo zijn mijn dochters  niet. Als zij uit school komen, spelen ze het liefste buiten: op de trampoline. Ze spelen geen instrument en mijn tweede dochter houdt zelfs niet van lezen. Het zijn eigenlijk heel normale kinderen. Hebben nooit zin in overhoringen of ander huiswerk en zitten graag achter een beeldscherm.

Het zijn leuke, sociale, lieve meiden en toch heb ik huiver om in het openbaar te praten over hoe snel ze de basisschool doorlopen. Op een verjaardagsfeestje hoorde ik onlangs iemand zeggen dat zijn neefje hoogbegaafd is en er volgde een opsomming van bizarre dingen wat deze 13-jarige allemaal al kan en weet. De anderen luisterden ademloos  en zeiden vervolgens blij te zijn dat hun kinderen 'gewoon' op de havo zitten. Ik hield mijn lippen op elkaar.  

Al enige tijd dubde ik erover of ik over het onderwerp zal schrijven. Nu doe ik dat dus. Het voelt bijna als een soort coming out. Ondanks enkele reacties dat ik een doordravende moeder ben die flink in de war is, ben ik blij dat ik het heb gedaan. Het taboe op hoogbegaafdheid mag er wel eens af. En het idee dat die kinderen er toch wel komen, mag direct in de prullenbak.

Tekst loopt door onder afbeelding.

Het idee dat die kinderen er toch wel komen, mag direct in de prullenbak

© Trouw

Depressief
Heel veel hoogbegaafde kinderen zijn al op jonge leeftijd depressief. Ze voelen zich onbegrepen, ze nemen al het wereldleed op hun smalle schoudertjes, zijn extreem kritisch op zichzelf en hebben keihard steun of begrip van volwassenen nodig. Op school en thuis. Dat is niet altijd makkelijk. Soms zelfs verre van.

En al helemaal voor hen zelf is het lastig. "Ik weet niet wie ik ben" en "was ik maar normaal", zijn thema's die telkens terug komen. Ondertussen hebben ze een prachtig talent dat hen ver kan brengen als ze willen. Mijn oudste wil astronaut worden en wereldkampioen schermen. Haar zus denkt aan kapster en moeder van veel kinderen.

Ik hoop dat voor beiden hun dromen uitkomen, ook al luiden die over een paar maanden misschien weer totaal anders. Maar ik hoop bovenal dat ze een plekje vinden in de samenleving waar ze zich senang voelen. En dat als hun kinderen ook het talent hebben om goed te kunnen leren, zij dit van de daken mogen schreeuwen.


'Ik weet niet wie ik ben' en 'was ik maar normaal', zijn thema¿s die telkens terug komen.

Deel dit artikel

Het h-woord heb ik lang niet durven uitspreken. Wat is dat toch?

Het idee dat die kinderen er toch wel komen, mag direct in de prullenbak

'Ik weet niet wie ik ben' en 'was ik maar normaal', zijn thema¿s die telkens terug komen.