Stevo Akkerman. Beeld Trouw

Column

Soms moet ik wel even zuchten om de democratie

Het interesseert me best wel, de politiek en zo, maar het kan ook te veel worden en dat is precies wat er nu aan de hand is. Is er dan niemand die de boel een beetje kan coördineren? 

Het begon pas net goed tot me door te dringen dat Sybrand Buma de Tweede Kamer metterdaad ging verlaten, maar inmiddels blijken ook Theresa May, Ron Meyer en Sebastian Kurz te zijn gesneuveld en klinkt bij de naam van Geert Wilders automatisch de frase ‘nadagen van’.

Of komt de PVV weer terug, zoals Wilders zelf ­beweert? Zeg niet dat het niet kan, in België is het Vlaams Belang, ooit begonnen als Vlaams Blok, ook weer uit de doden opgestaan – daar waren zowel ­Europese als nationale verkiezingen, dat kon er nog wel bij. Maar was extreem-rechts op Europees ­niveau nu gegroeid of gekrompen en moesten we de Brexit-partij van Nigel Farage daar wel of niet onder scharen, gezien het nakende vertrek van alle Britten? Ik wist het allemaal niet meer en het enige dat mij troostte was dat Timothy Garton Ash, hoogleraar Europese studies te Oxford, er ook geen chocolade van kon maken.

“Ik heb te doen met iedereen die probeert generaliserende conclusies uit de ­Europese verkiezingen te verbinden,” schreef hij. “Eén verdedigbare generalisatie is dat de toch al ­gecompliceerde politiek van de EU nog gecompliceerder zal worden.”

Merkwaardig schouwspel

En dan hoefde de Britse professor – die ik overigens zeer hoog acht – zich nog niet eens te buigen over onze Eerste Kamerverkiezingen, waarbij twee VVD-Statenleden op D66 stemden, een CDA’er op de ChristenUnie en een FvD’er op de SGP. Zo helpen partijen elkaar aan restzetels. In Noord-Holland stemde de hele fractie van Forum op partijgenoot Hugo Berkhout, nummer 16 op de kandidatenlijst. Dit om te voorkomen dat nummer 15 in de Senaat zou komen, want dat is Robert Baljeu en die is onlangs uit de partij gezet. Kleine complicatie: Berkhout blijkt geëmigreerd te zijn naar Cyprus.

Misschien moeten we toch een ander systeem verzinnen voor de verkiezing van onze deftige Senaat, het lijkt verdikkeme wel net zo’n merkwaardig schouwspel als dat van de Europese Spitzenkandidaten, de lijsttrekkers voor de grote Europese politieke families op wie alleen in eigen land gestemd kon worden.

De ongerijmdheden van de democratie: het zijn er niet weinig. En hoewel ik ze nooit zou willen inruilen voor de ongerijmdheden van de dictatuur, moet ik er soms wel van zuchten. Silvio Berlusconi, gekozen in het Europees Parlement. Net als Heinz-Christian Strache, de man van het Ibiza-schandaal in Oostenrijk. Eigenlijk zou iemand ervoor moeten zorgen dat ze naast elkaar komen te zitten.

Maar generalisaties? Ik heb ze niet. Of het moet zijn dat geen enkele verklaring langer houdbaar is dan enkele weken. In mijn woonplaats Rotterdam eindigde Forum voor Democratie als nummer één bij de Provinciale Statenverkiezingen. De PvdA werd vierde. Voor Europa was het precies andersom. Het verschil? Vijf weken.

Correctie: In de oorspronkelijke versie van dit stuk werd Robert Baljeu per abuis John Baljeu genoemd.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden