Column

Simsalabim, het Boekenbal is voorbij, het is lente!

null Beeld Maartje Geels
Beeld Maartje Geels

Het Boekenbal is een hoogst merkwaardig feest. Je hoort altijd dat er geen klap aan is, maar toch doen mensen elk jaar weer hun uiterste best om er binnen te komen.

Rob Schouten

Begin maart als het bal aanstaande is trilt de boeken- en schrijverswereld van nerveuze activiteit: heb jij al een kaartje? Mijn vriendin mag niet mee, hoe moet dat nou?

Is het waardeloze feest waar iedereen naartoe wil eenmaal gedaan dan blijkt het meestal toch wel te zijn meegevallen. Je hebt die gesproken en zus en zo. Jan was stomdronken en Liesje stond te huilen op de dansvloer. Toch verdwijnt het al snel in de la der vergetelheden, om volgend jaar weer in volle hevigheid los te barsten.

Naaktlopers

Ik mag mijzelf geloof ik wel een routinier noemen. Mijn eerste bal bezocht ik in 1977. Niet dat ik nu eregast ben. Ook ik moet vechten om toegang, maar in de loop der jaren is er een soort berusting ingedaald als het niet lukt. Dit jaar lukte het wel en stond ik weer op het literaire bedrijfsfeestje. Ik had verwacht dat er in het kader van het boekenweekthema, de natuur, wel wat naaktlopers zouden rond paraderen, durfals in adams- of evakostuum maar de natuur beperkte zich ook deze editie tot de gebruikelijke decolletés.

Ik denk weleens dat geruchten omtrent het Boekenbal als zou er niks aan zijn ressorteren onder de typisch Nederlandse gewoonte om iets af te breken ten einde ongewenste vreemdelingen buiten de deur te houden: waardeloos, daar wil je helemaal niet heen! Het Boekenbal is mijns inziens een grotendeels ritueel gebeuren.

Het heeft iets van een lentefeest waarin paradoxaal genoeg de tijd dat je met een boek bij het haardvuur zat wordt afgesloten. Vooruit naar buiten!

Een echt lentefeest

Ik zei dat de natuur er voornamelijk uit decolletés bestaat maar nu doe ik de organisatie van dit jaar onrecht. We kregen na afloop als herinnering namelijk enige bloembollen mee. De meeste schrijvers wonen driehoog achter dus zo'n bol of knol is voor hen vooral een tantaluskwelling, maar ik ben in het bezit van een heuse tuin, weliswaar op 350 km afstand van mijn woonhuis maar niettemin.

De dag na het Boekenbal snelde ik erheen om de bollen te planten. Het zou onderhand wel een echt lentefeest zijn daar, niet van mensenbenen en -boezems maar van krokussen en narcissen, zo stelde ik mij voor. Maar zie, mijn tuin bevond zich nog in de roerloze winterstand. Het enige zichtbare leven bestond uit uitbreiding van de molshopen en konijnenholen die mijn tuin het aanzien van een pokdalige akker gaven.

De natuur laat zich nu eenmaal niet dirigeren door menselijke wensen en verwachtingen. Goed dat ik de boekenbalbollen had meegebracht om het voorjaar kracht bij te zetten. Volgens kenners begint de lente altijd precies op het moment dat we er niet meer in geloven en daar houd ik mij aan. Ik stop die bollen wel in de grond maar ik denk hardnekkig dat het niks zal worden. Nooit zal er meer wat bloeien. Altijd winter.

En simsalabim, dan zie ik opeens twee paarse krokussen en een bosje narcissen, nog dicht maar op het punt open te breken. Het Boekenbal is voorbij, het is lente!

Lees hier meer columns van Rob Schouten.

En lees ook: Het Boekenbal luidt de Boekenweek in. Reden voor Trouw-redacteur Sander Becker om op zoek te gaan naar De Echte Lezer. Bepaald geen uitstervend ras, ontdekt hij.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden