Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Sigrid Kaag deed wat je volgens Halbe Zijlstra móet doen: vuile handen maken

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

Wie de een prijst voor iets wat hij een ander verwijt, wekt op z’n minst de indruk niet erg consistent te zijn. Toch is dat precies wat ik in deze column wil gaan doen, en dat vanwege het aantreden van het duo Sigrid Kaag en Halbe Zijlstra op Buitenlandse Zaken.

De voormalige VN-diplomate krijgt de portefeuille buitenlandse handel en ontwikkelingssamenwerking, terwijl de oud-fractievoorzitter van de VVD de internationale betrekkingen gaat doen. Ik had dat, als Zijlstra dan toch op dit departement terecht moet komen, liever andersom gezien. En wel omdat Kaag precies heeft gedaan, wat je volgens Zijlstra móet doen, namelijk: vuile handen maken. Op de een of andere manier vertrouw ik haar dat meer toe.

Lees verder na de advertentie
Als Zijlstra straks de hand van de duivel schudt, mag hij daar best een beetje gepijnigd bij kijken.

Kaag was hoofd van de VN-missie die de chemische wapens in Syrië ontmantelde en hoogste vertegenwoordiger van de VN in Libanon – twee posten die contacten meebrengen met niet alleen good guys, maar ook nogal wat bad guys, een onderscheid dat daar overigens niet altijd even duidelijk is.

De 'mensenrechtenkaart' 

In het belang van het wegwerken van massavernietigingswapens, het bewaren van de fragiele vrede in Libanon en de opvang van honderdduizenden vluchtelingen, zal een VN-vertegenwoordiger willen praten met iedereen die ertoe doet. In Libanon is dat onder meer Hezbollah. En nee, Likoed Nederland, het is niet terecht haar om die reden te beschuldigen van ‘goede banden met terreurorganisaties’.

Nu is er niemand die minder bezwaar heeft tegen goede contacten met slechte lieden dan Halbe Zijlstra. Ruim twee jaar geleden pleitte hij al voor een andere houding tegenover dictaturen. Niet meer ‘de mensenrechtenkaart trekken’, maar inzien dat stabiliteit ook iets waard is, al was het maar omdat dat de vluchtelingenstroom naar Europa en dus Nederland beperkt. Het ‘opgeheven vingertje’ kwam natuurlijk ook voorbij. Dat wilde Zijlstra niet meer zien. In plaats daarvan moest er een ‘realistisch beleid komen, vooral gericht op het eigen belang en de eigen regio’.

Het ‘opgeheven vingertje’ kwam natuurlijk ook voorbij. Dat wilde Zijlstra niet meer zien.

Mij lijkt dat te mager. Ik geef graag toe dat de diplomatie bereid moet zijn desnoods de hand van de duivel te schudden om dingen gedaan te krijgen, en het is waar dat listig opereren vaak effectiever is dan getuigenispolitiek, maar de cruciale vraag is wélke dingen we gedaan willen krijgen. Een politicus van een partij die ‘vrijheid’ en ‘democratie’ in haar vaandel voert, zou die verworvenheden niet moeten willen beperken tot eigen volk en regio. En als Zijlstra straks de hand van de duivel schudt, mag hij daar best een beetje gepijnigd bij kijken.

Deze week zei Zijlstra een voorbeeld te willen nemen aan Max van der Stoel, een man die grote realiteitszin paarde aan groot idealisme. Geen Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken heeft meer betekend voor de mensenrechten dan hij. Ik zal niet ontkennen dat Zijlstra’s woorden me verrasten, ik sluit niet uit dat ik zelfs enige scepsis voelde, maar weet je wat, laten we ze gewoon beschouwen als een teken van hoop.

De nieuwe ministers en staatssecretarissen kunnen aan de slag. De een kan even rustig om zich heen kijken, de ander heeft heel wat dringende dossiers op het bureau liggen. Onmiddellijke actie is vereist.

Meer achtergronden en nieuws over het nieuwe kabinet zijn te vinden in ons dossier.

Lees meer columns van Stevo Akkerman op trouw.nl/stevoakkerman

Deel dit artikel

Als Zijlstra straks de hand van de duivel schudt, mag hij daar best een beetje gepijnigd bij kijken.

Het ‘opgeheven vingertje’ kwam natuurlijk ook voorbij. Dat wilde Zijlstra niet meer zien.