COLUMN

Shoppen op de zorgmarkt: acht tot twaalf weken op de wachtlijst voor mijn ingreep

Stevo Akkerman Beeld Trouw

Ik ben vandaag op pad om wat hoognodige inkopen te doen. Funshoppen is het niet, want de markt die ik betreed is de zorgmarkt – dan is zelfs een woonboulevard nog leuker. 

Gekke markt hoor, die zorg. Ik ben de consument, de potentiële klant, maar anders dan op alle andere markten kijk ik hier in het geheel niet naar de prijs. Ook de kwaliteit van het aangeboden product speelt nauwelijks een rol. Hoe zou ik die als leek moeten beoordelen? Bovendien: ik mag al blij zijn als ik überhaupt kan vinden wat ik nodig heb. Dat is ook de enige reden waarom ik aan het shoppen ben geslagen.

Voor de ingreep die op mijn boodschappenlijst staat, gelden wachtlijsten van acht tot twaalf weken. Erg vervelend. Er zijn privéklinieken die dezelfde waar aanbieden, maar daar zijn de wachtlijsten nog langer of de verzekering dekt de kosten niet. Er zijn buitenlandse alternatieven, maar dan wel inclusief voetangels en klemmen. En houdt u er rekening mee, zei de mevrouw van de verzekering, dat Nederlandse artsen in zo’n geval niet happig zullen zijn om nazorg te verlenen. Ook intrigerend: sommige ziekenhuizen willen de ingreep in één sessie uitvoeren, andere in twee. Kunnen ze nog een keer narcosekosten declareren. Anders nog iets?

Dit is het systeem dat we hebben, dat van de marktwerking. Dan gaat er weleens iets mis. “Welke systeemfouten zijn aan het licht gekomen door deze bestuurlijke chaos?”, vroeg CU-leider Segers bij het debat over de omvallende ziekenhuizen. Dat is inderdaad waar het om moet gaan, meer nog dan om de manier waarop vooral de Slotervaart-patiënten (pardon: klanten) overboord werden gekieperd. Maar VVD-minister Bruins houdt het debat liever oppervlakkig: dit ging allemaal wat te abrupt, maar verder loopt het lekker. “Ik sta achter het systeem en geloof erin”, zei hij vorige week in het persgesprek waarin hij ook verklaarde dat de overheid er niet is om individuele ziekenhuizen overeind te houden: “Het gaat ons niet om het bewaken van een stapel stenen”.

Verdienmodel

Die woordkeuze nam hij later terug en dat was jammer, want onbedoeld raakte hij wel een belangrijk punt. Voor Loek Winter, de eigenaar van het Slotervaart en de andere failliete ziekenhuizen, ging het namelijk inderdaad om stenen. Zijn zorginstellingen zijn in feite een vehikel voor vastgoedhandel. “Op de zorg wordt niet verdiend, vastgoed is het verdienmodel”, zei hij een half jaar geleden tegen NRC Handelsblad. Het is typerend voor de ondoorzichtigheid van deze markt en die is weer het gevolg van de ­ideologische keuze om elke maatschappelijke sector te beschouwen als een podium voor het spel van vraag en aanbod. Door de metafoor van de markt los te laten op een terrein waar niet-commerciële motieven de boventoon voeren, ontstaat op een gegeven moment onvermijdelijk kortsluiting. De klant is daar geen koning, er kan geen werkelijke concurrentie zijn, al doen verzekeraars wel alsof, omzetverhoging mag niet het doel zijn, winst moet in gezondheid worden uitgedrukt, niet in geld, en narcoses horen niet in de bonus.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Lees ook:

‘Ziekenhuizendokter’ Loek Winter helpt ziekenhuizen in financiële nood - maar dat lukt niet altijd

‘Als een van de weinige zorgondernemers in ons land weet Loek Winter zich al jaren moeiteloos te bewegen tussen regelgeving en verzekeraars’, zo meldt Winter over Winter op z’n website. Aan die souplesse komt met zijn harde botsing met een groep zorgverzekeraars onder aanvoering van Zilveren Kruis nu dan toch een einde.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden