Rob Schouten. Beeld Maartje Geels

Column

Scheurt Nederland in tweeën? Ach nee, niet overdrijven

Ik ben een zelfbenoemd ere-Groninger. Dus heb ik een wildcard voor de aardbevingsproblematiek. Als er in Zeerijp een scheur ontstaat verschijnt er in mijn hoofdstedelijke hart ook een scheur. 

Trouwens, ik heb van mijzelf al scheuren zat in mijn Amsterdamse bovenwoning. Onlangs kwam iemand van de woningbouwvereniging ze ten behoeve van de statistiek tellen en fotograferen: 23 forse hiaten en dat zonder de Nam in de buurt. Heel gemiddeld, beweerde de scheurenspecialist.

Vijftig jaar geleden woonde ik in Groningen, van bevingen en scheuren was toen nog geen sprake. Ook als je W.F. Hermans' Groningse roman 'Onder professoren' leest geen trilling te bekennen, hij zou er zeker een paar regels aan hebben gewijd. Pas een jaar of vijfentwintig geleden begon de aarde publiekelijk te schudden. Ik herinner me nog een woordvoerster van de Nam op televisie die toen glashard ontkende dat zij er iets mee te maken hadden. Ik kende die vrouw nota bene persoonlijk maar ook toen ik het haar onder vier ogen nog eens vroeg gaf ze geen krimp: de Nam was onschuldig. Een soort Annemarie Heite van gene zijde. 

Ik gun de Groningers hun scheuren en stutten niet, al zegt mijn vriendin C. die midden in het aardbevingsgebied woont, dat ze meer last heeft van de bouwvakkers die voortdurend door het huis lopen dan van de schuddende aarde zelf.

Overdrijven

Overigens leeft er niet alleen bevingsfrustratie onder de Groningers, het is ook een algeheel gevoel van tenachterstelling: die lui in het westen die maar doen, het verre Den Haag waar ze zich niks van ons aantrekken: iets van de geest van de Dokkumers die de anti-zwarte piet-demonstranten het dorp uitjoegen. 

Straks scheurt Nederland in tweeën: Randstad en provincie. Ach nee, niet overdrijven. Overdrijven is de kunst van het effectbejag. Zo beschouw ik het bericht dat er per jaar vijf of meer Groningers kunnen overlijden aan aardbevingsgerelateerde stress als een vorm van agitprop. Meten is weten zeggen ze, maar op een gegeven moment moet je ook weten op te houden met tellen, voorspellen en statistieken waar je de goegemeente zo gemakkelijk mee op stang jaagt.

Maar goed, als honorair Groninger leef ik wel degelijk mee. En terwijl ik voortdurend gestutte boerderijen en verscheurde woonhuizen in beeld krijg wil ik, gelijk de Wilde Ganzen, toch ook eens aandacht vragen voor de arme kerkjes op het Groninger land. Ik heb er een bijzondere band mee want in mijn jongelingsjaren fietste ik er op zonnige zondagmiddagen over prachtige landweggetjes, die mij nu aan de boekjes van W.G. van de Hulst doen denken, naartoe om er koralen van Bach en ander gewijd spul op het orgel te spelen. Bedum, Stedum, Loppersum, het klinkt als een abstract gezang. En daar sloeg ik op de soms uitgesleten toetsen dan 'Werde Munter, mein Gemüthe' of 'Warum soll'ich mich denn grämen' aan. Allemaal wijze raad in de strijd om het bestaan die de gemeente in Bachs tijd voor de zekerheid maar ter harte nam en die misschien, hopelijk, nog niet helemaal uitgeklonken is.

Lees ook: 
Onderzoekers: Groninger aardbevingen kunnen leiden tot doden
De gaskraan gaat dicht, maar wie dicht de barsten in het Groningse vertrouwen?

En lees hier meer columns van Rob Schouten.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden