Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Schaatsen op natuurijs is een ware levenskunst

Opinie

Jan van Dijk en startnummer 1666 in de Elfstedentocht

© anp
Opinie

Op twee smalle ijzers het ijs op is een oefening in vertrouwen en bijna een religieuze ervaring. Wie naar het ijs luistert, overleeft.

Wat doet mensen in de kou het ijs opgaan?

Schaatsen op natuurijs is een vorm van levenskunst. Het begint met de vraag of het ijs sterk genoeg is. Hoe kom je daar achter? Vanaf de kant stenen op het ijs gooien of met je hak erin trappen om te kijken of het houdt, is nog veilig. Met één voet op het ijs kan je nog terug. Maar om te weten of het echt houdt, moet je los met beide voeten op het ijs staan.

Het is een kwestie van je overgeven, van vertrouwen. Bij de kant blijven kan niet, want juist daar is het ijs het zwakst. Voorzichtig schuifelend moet je verder het ijs op. Het kraakt en beweegt. Het is net aan. Nu schaatsen is een sprong in het ongewisse. Het ijs zingt onder je slagen.

Als je heel licht schaatst zonder je zwaar af te zetten gaat het. Niet stoppen en zeker niet met z'n allen bij elkaar gaan staan, want dan ga je er geheid doorheen. Na de sloten komt het meer. Nog niemand is er overheen gegaan. Daar ga je dan helemaal alleen midden over de plas in de kou. Met knikkende knieën en angst in je hart.

Een existentiële ervaring is het. Het besef van de dood doet ons weten wat het is om mens te zijn, zei Heidegger.

Schaatsen is een oefening in vertrouwen. Wie naar het ijs leert luisteren, kan overleven. Schaatsen raakt aan een religieuze ervaring. Bijbelverhalen gaan voortdurend over het water als beeld voor de dood. Mozes wordt uit het water getrokken, Jona verdrinkt bijna in de diepte, Jezus loopt over water.

In de winter, als alles er doods uitziet, helpt de natuur ons een handje in het geloof dat het niet afgelopen is.

Naarmate het ijs dikker wordt, durven we meer. Van angstig schaatsen wordt het heerlijk zwieren. In lange rijen door het landschap laten de schaatsers zien dat ze de winter en de dood de baas zijn. Na weken van voorzichtig oefenen organiseren we feesten op het ijs met koek en zopie. We dagen het ijs uit door er met zijn allen op te stampen.

Daarom is het zo typerend om na één dag vorst al over een Elfstedentocht te beginnen. Onze cultuur is uit op directe behoeftebevrediging. We willen alles en wel direct.

Een Elfstedentocht is niet langer een overwinningsfeest aan het slot van een lange winter, maar een orgie waar we denken recht op te hebben, zonder dat daar enige schaatservaring aan vooraf is gegaan.

Daarmee is de zaak geheel omgedraaid. Omdat we denken alles te kunnen beheersen, maken we ons drukker over de logistieke problemen en of de draaiboeken kloppen, dan om oefening in levenskunst. Straks is het nog de schuld van de meteorologen als het ijs niet dik genoeg is.

Ga toch schaatsen!



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie