null Beeld

ColumnStevo Akkerman

‘Rouw is de prijs die we betalen voor liefde.’ Het waren de woorden van de Queen zelf

Dit is het beeld dat zal blijven. Een fragiele vrouw in een kerkbank, gekleed in het zwart, ­alleen. Voor haar, in het middenpad, de kist van de man met wie ze 73 jaar getrouwd was. “Wij zijn hier om de ziel van prins Philip in handen te leggen van God”, klonk het. De vrouw boog haar hoofd en verborg haar ­gezicht achter haar hoed.

Het was zaterdagavond en ik wilde, hoewel geen groot liefhebber van de monarchie, toch iets zien van de uitvaartdienst van de echtgenoot van koningin Elizabeth.

De BBC had een samenvatting van 4,5 minuten, dat is waar ik mee ­begon. Vervolgens keek ik via Sky News de hele dienst terug, gegrepen door de oude woorden en de rijke muziek – vier zangers slechts, begeleid door een bescheiden orgel.

Joost Röselaers, oud-predikant van de Nederlandse Kerk in Londen, had me op het spoor gezet. ‘Wat is dit zingen in een lege kerk prachtig’, schreef hij op Twitter. ‘Ingetogen, stijlvol, gedragen. De Church of England op haar best.’ Hij prees ook het feit dat er geen overdenking of toespraken waren, en dat herinnerde mij aan de tijd dat ik in Eindhoven de anglicaanse kerk bezocht; de beproefde schoonheid van de liturgie, de troost van het ritueel, ondanks alle twijfel.

‘Rouw is de prijs die we betalen voor liefde’

Er was dat beeld van een eenzame Queen, haast weggedoken aan het uiteinde van die kerkbank, op afstand van haar familieleden. De camera was genadig en liet haar grotendeels met rust. Acht dragers hadden haar man de kapel ingebracht, hun ritmische voetstappen het enige geluid. Daarna waren er woorden van haarzelf geciteerd, die in 2001 waren uitgesproken in de St. Thomaskerk in Manhattan, kort na de aanslagen van nine eleven: “Rouw is de prijs die we betalen voor liefde.”

Er dan was er de poëzie van het apocriefe bijbelboek Jezus Sirach, over ‘de Maker van de regenboog’. Een lofzang op de scheppingsdrift van de Allerhoogste, die speelt met de elementen van de natuur. “De stem van zijn donder doet de aarde sidderen en de bergen dreunen door zijn kracht: door zijn wil woedt de zuiderstorm, het noorden en de cycloon. Hij legt een korst op ieder watervlak en de vijver trekt een harnas aan. Degenen die de zee bevaren vertellen hoe gevaarlijk zij is, en wij zijn verbaasd over wat wij horen. Daar zijn die vreemde, wonderbaarlijke werken, een bonte dierenwereld, gedrochtelijke schepsels. Door zijn toedoen heeft zijn bode succes en alles blijft bijeen door zijn woord.”

De camera zwenkte naar het ontzagwekkende plafond van de kapel, alsof dat de hemel was. Er schoot me een regel te binnen van de Australische dichter Les Murray: ‘Zo is God de in elke religie opgevangen poëzie’.

Aan de monarchie dacht ik allang niet meer, ik dacht aan de mens, deze ene en alle andere. “Lord, have mercy upon us”, bad aartsbisschop Justin Welby en ik zag weer een glimp van Elizabeth, of althans van haar hoed. Dertien jaar oud was ze toen ze haar oog op Philip liet vallen, 81 jaar geleden. Nu was hij dood. De dienst liep ten einde, een doedelzakspeler bracht een laatste Klaagzang, en hij deed dat lopend, de kapel verlatend door een poort die leidde naar het licht. Hier was over nagedacht.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden