column

Rotterdam zal gaan bewijzen dat het kan: een vreedzame multiculturele samenleving

Stevo Akkerman Beeld Trouw

Nadat ik schreef over mijn emigratie van het armlastige Rotterdam-Zuid naar het welvarender Rotterdam-Noord, werd ik van verschillende kanten op de vingers getikt.

Als onvervalste deugneus had ik mijn post niet mogen verlaten en mocht ik ooit nog iets durven zeggen over het multiculturele samenleven, dan kon dat direct als hypocriet worden weggewoven. Of, ook interessant, mijn vertrek werd opgevoerd als bewijs dat er werkelijk geen leven mogelijk is in een wijk als Feijenoord. Terwijl ik netjes had gemeld dat ik ook daar, in mijn eigen buurt, op een woning had geboden. Ik was niet op de vlucht voor buitenlanders, maar op zoek naar een koophuis, en kruiste daarvoor de hele stad door. Van mezelf mag ik overal wonen, zo rekkelijk ben ik wel. Zoiets als het stadje Z., waar Wim Boevink steeds weer naartoe wordt getrokken, lijkt mij soms ook wel wat. Voor later.

Maar ik houd van Rotterdam, de meest Berlijnse stad van Nederland. En ook van Zuid, wat een stedelijk laboratorium is, inclusief onverwachte ontploffingen. Eigenlijk verwacht ik dat Rotterdam zal gaan bewijzen dat het kan: een multiculturele samenleving die vreedzaam is (opgelet, Stef Blok). Je kunt natuurlijk zeggen dat Rotterdam dit al lang is. Je kunt ook wijzen op spanningen en dreigingen; één aanslag en alles kan anders zijn. Maar niemand kan ontkennen dat juist hier, op de geboortegrond van de Fortuyn-beweging, in de stad waar Leefbaar nog steeds de grootste partij is, iets gebeurt dat je met enige overdrijving de wording van een nieuwe identiteit zou kunnen noemen. Het Rotterdammer-zijn als gemene deler voor mensen uit alle hoeken van de wereld, zonder dat ze hun afkomst hoeven af te zweren. Noem het het New Yorkse model.

Wat wil je nog meer?

Ik zeg dat nadat ik gisteren de ‘Tegenlicht’-documentaire ‘Mijn stad is mijn hart’ heb gezien, vol aanstekelijke voorbeelden van allochtone Rotterdamsheid. Waarbij dat rotwoord ‘allochtoon’ eigenlijk geschrapt moet worden. “Dit is mijn wijk, hier ben ik geworden wie ik ben”, zegt de eigenaresse van espressobar Dates. Haar ouders komen uit Marokko, haar schoonouders uit India/Pakistan, haar man is een Hagenees en zijzelf een Rotterdamse: “Wat wil je nog meer?” Een Marokkaans-Rotterdamse voorbijgangster omarmt de geschiedenis van haar stad (‘Platgebombardeerd en door de mensen zelf weer opgebouwd’) en een dichter die vijf jaar geleden arriveerde uit Sierra Leone weet van gekkigheid niet hoe hij zijn woonplaats moet loven: “Je bent de hoop voor de moderne beschaving.”

Het is waar dat deze documentaire van alles laat liggen en soms veel te kort door de bocht gaat, maar mij gaat het om de onderliggende ontwikkeling die wordt geschetst. Van de Rotterdamse scholieren heeft 70 procent een ‘migratie-achtergrond’. “Voor Rotterdamse jongeren is het niet bijzonder dat ze met de hele wereld in de klas zitten”, zegt stadssocioloog Iliass El Hadioui. Geen enkele groep kan claimen de meerderheid te vertegenwoordigen, er zijn alleen maar minderheden. En Rotterdammers.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees meer columns op trouw.nl/stevoakkerman.

Lees ook:

Ik ben medeplichtig aan de ‘ontmixing’ van mijn wijk

Stevo Akkerman is verhuisd. “Ik ben niet meer dan 6,5 kilometer opgeschoven, maar het is wel aan de andere kant van de rivier en een volledig andere wereld.”

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden