Rob Schouten Beeld Maartje Geels

Rob Schouten verlangt soms hevig naar het klooster

Op gezette tijden kan ik hevig verlangen naar het kloosterleven. Gezette tijden, dat is precies ook waar het om gaat: regelmaat, discipline, stilte. 

Weg van de wereld, werk, websites. Sommige mensen verlangen naar de katholieke kerk vanwege de prachtige kathedralen of de rituelen maar als ik ooit tot die kerk, extra quam nec salus est, toetreed is het vanwege de kloosters.

Ik had het als jongeling al. Ergens rond mijn vijftiende liep Godfried Bomans eens op tv met zijn broer - die kloosterling was - in het klooster rond, alles rustig en contemplatief. Hij vroeg hem wat er zo bijzonder en fijn aan het kloosterleven was en de volgende dag wilde ik ook. Opeens had ik bedacht dat mijn hele puberteit, het van huis weglopen, de romantische zucht naar bovenaardse prikkels, de gedichten, gericht was op een kloosterlijk bestaan. Ik zou alles wegdoen, al mijn, toen nog tamelijk schamele bezittingen achterlaten en de kloosterdeur achter mij sluiten. Er kwam natuurlijk niks van terecht, het leven slokte mij op, maar periodiek kan ik er sterk naar hongeren.

Afgelopen weekend was er een reportage op tv met Gert-Jan Segers van de ChristenUnie in een klooster. Even uitpuffen van de coalitiebesprekingen. Eenvoudig koffertje mee, bijbel, pyjama, broeder zus-en-zo die hem binnenliet en zijn kamertje wees. Geen televisie waarop hij, zoals ik, deze reportage kon zien. 's Ochtends vroeg op, zingen, bidden. Ik zal er, zoals iedereen die ergens niks van af weet, wel een geïdealiseerd beeld van hebben maar dat besef weerhoudt me er niet van om soms hevig te snakken.

Van wereldse uitbeeldingen van het klooster moet ik het daarbij niet hebben. Ik denk aan Umberto Eco's roman 'De naam van de roos', waarin de een na de andere monnik onder duistere omstandigheden overlijdt en het hele zaakje blijkt te worden gerund door een gek van wie je niet mag lachen. Zelden zoiets onkloosterlijks gezien. Of de film 'Sister Act', met Whoopi Goldberg, waar mijn dochters zo dol op waren dat ik 'm geloof ik tien keer heb moeten zien: ook weer een moordpartij, swingende nonnen, slechteriken aan het eind in de kraag gevat. Zelfs de compositie van Ketelbey 'In a Monastery Garden', die mijn ouders vroeger weleens op de draaitafel legden, brengt me niet dichterbij. Engels pathos vermengd met hysterisch gekwinkeleer van vogels. Films, romans, symfonische muziek, het is natuurlijk ook allemaal wezensvreemd aan mijn klooster. Een beetje gregoriaans misschien, en overdag werken in de tuin.

Ach, het gaat er niet van komen voel ik. Ik ben ook geen vermoeide politicus die door het klooster zelf wordt uitgenodigd. Maar soms is eraan denken al voldoende: even als in de Middeleeuwen de buitenwereld, met zijn plunderende troepen, gebrandschatte dorpen, marskramers en kwakzalvers achter je laten en de binnenwereld in.

Diezelfde avond met de kloosterlijke Segers was er overigens een film te zien over het seksueel misbruik door priesters in Amerika. Dat stuurde mijn denken dan weer de andere kant op. Klooster, priesterlijk leven, je moet er wel tégen kunnen!

Lees hier alle afleveringen van de column van Rob Schouten

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden