Opinie

Red oplossing van twee staten, erken Palestina

Jonge Palestijnse vrouwen proberen tegen te houden dat een Israëlische soldaat een jonge Palestijn aanhoudt. Tijdens rellen op de Westelijke Jordaanoever raakten Palestijnen slaags met het Israëlische leger, augustus 2015.Beeld AFP

Een onafhankelijke Palestijnse staat met Oost-Jeruzalem als hoofdstad, in vrede naast Israël, is nog steeds mogelijk, meent Rawan Sulaiman.

De huidige situatie is voor Palestijnen onhoudbaar en schendt internationale verdragen en resoluties

Toen mijn zoon 10 jaar was vroeg hij: "Ma, erkennen wij Israël eigenlijk?" Dit doen we al sinds 1993, maar de moeilijkheid zat in het vervolg: "Maar waarom erkennen zij ons dan niet?" Ik kan geen antwoord geven.

Terwijl Palestina zich blijvend heeft gecommitteerd aan een vreedzame oplossing in de vorm van twee levensvatbare staten, heeft de verdere kolonisatie van het bezette gebied afgelopen jaar een ongekende vlucht genomen. 'The whole land is ours, all of it', het hele land is van ons, alles, en we blijven doorbouwen, twitterde premier Netanyahu. Het creëren van zulke 'facts on the ground' gebeurt al decennia.

Dit terwijl we pijnlijke concessies hebben gedaan in onze toewijding aan vrede, waaronder het historische compromis om genoegen te nemen met een eigen staat op de Westelijke Jordaanoever, Oost-Jeruzalem en Gaza. Dat is 22 procent van ons historisch grondgebied waar 750.000 Palestijnen, inclusief mijn ouders, uit verdreven zijn in 1948. Hoe leg ik mijn kinderen uit wat deze toewijding ons heeft gebracht?

Realiteit

Vrede vraagt om toewijding, oprechtheid en partnerschap. Het zal op politiek niveau tot een akkoord moeten komen, maar vrede is vooral verbonden aan de dagelijkse realiteit van gewone mensen. De realiteit is dat de nederzettingen blijven groeien, de afscheidingsmuur (illegaal volgens het Internationaal Gerechtshof) gemeenschappen verdeelt en meer land wordt geannexeerd. Checkpoints en de vergunningen-bureaucratie zijn een dagelijkse bron van vernedering en onvrijheid. Om maar te zwijgen van de verstikkende blokkade van de Gazastrook, die volgens de VN in 2020 onleefbaar zal zijn.

Israël weet, nu meer dan ooit, dat het van zijn grootste bondgenoot zijn gang mag gaan. Met steun van extreem- rechts en 'evangelicals' heeft Trump unilateraal Jeruzalem erkend als hoofdstad van Israël. De afkeurende verklaringen van andere bondgenoten stapelen zich op, maar hebben deze ongekende stap niet weten te herstellen of voorkomen. Israëls beleid is volledig te begrijpen in termen van realpolitik: er zijn geen nadelige gevolgen verbonden aan zijn beleid. Tegenover dit gedogen staat de westerse houding van antipathie ten aanzien van Palestina. Zelfs het opkomen voor onze rechten in internationale fora wordt bestraft met bedreigingen, veroordelingen en sancties.

De echte partijdigheid zit hem erin dat de internationale gemeenschap niet bereid of in staat is om Israël van zijn destructieve beleid af te houden. Er is echter nog een mogelijkheid om de twee-statenoplossing te redden, die alleen een positieve inspanning vergt en in lijn is met bestaande (inter)nationale beleidsvoornemens. Dat is erkenning, na een halve eeuw van bezetting, van een onafhankelijke Palestijnse staat, met Oost-Jeruzalem als hoofdstad op de grenzen van 1967, in vrede naast Israël.

Niet onderhandelbaar

De huidige situatie is voor Palestijnen onhoudbaar en schendt internationale verdragen en resoluties. Wachten op een comfortabel 'strategisch' moment om tot erkenning over te gaan, betekent wachten op het moment dat de bezetter uit zichzelf de Palestijnen hun rechten gunt. De politieke wil hiervoor is in Israël non-existent. Israëlische bewindslieden vierden na Trumps overwinning openlijk 'het einde van het tijdperk van de Palestijnse staat'.

Het argument dat erkenning het sluitstuk moet zijn van onderhandelingen miskent - naast de volstrekt ongelijke machtsverhoudingen - dat het gaat om een universeel erkend recht op zelfbeschikking en niet om een gunst. Bestaansrecht en vrijheid zijn niet onderhandelbaar. Het ontkennen van Israëls bestaansrecht wordt vaak als oneigenlijk argument tegen de Palesti jnen gebruikt. Ontkenning van Palestina's bestaansrecht is daarentegen gemeengoed onder sommige partijen. Onthouding van die erkenning onderschrijft de stelling dat het aan de bezetter is om te bepalen wanneer een volk zijn recht op zelfbeschikking krijgt. Het recht van de sterkste zou in Den Haag, stad van vrede en recht, geen bevestiging mogen krijgen.

Nederland heeft jarenlang zijn toewijding aan de Palestijnse nationale ambities en de twee-statenoplossing getoond en opende in 1994 als een van de eerste landen een vertegenwoordiging in Jericho. Ik heb het vertrouwen dat Nederland zijn positieve inzet zal voortzetten, zodat het beëindigen van de bezetting een stapje dichterbij komt.

Lees ook:

Nergens raken religie en politiek elkaar meer dan in Israël en de bezette gebieden, waar de Bijbel een zionistische jood heel andere antwoorden geeft dan een Palestijnse christen. 'Overal hoor je de klokken van de Messias.'

Als Palestijnen de Bijbel lezen, komen ze een uitverkoren volk tegen dat hun tegenwoordige bezetter is. Hoe gaan ze daarmee om? 'We worden moe van alle mooie woorden uit het buitenland'.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden