null

OpinieOnwelkom voelen

Protesten zoals in Harskamp komen keihard aan bij gevluchte kinderen

Drenthe was een goede start, maar in Den Haag voelde ze zich onwelkom en dat heeft grote impact op een gevlucht kind. Mensen die tegen de komst van nieuwe vluchtelingen zijn, moeten beseffen dat kinderen veiligheid, stabiliteit en liefde nodig hebben, betoogt Zjala Bashir.

Zjala Bashir

In Harskamp is fel geprotesteerd tegen de komst van Afghaanse vluchtelingen. Zulke taferelen geven vluchtelingen een onveilig gevoel en dit komt hun integratie niet ten goede. Vanuit kinderrechtenperspectief is dat uit den boze.

Uit onderzoek onder vluchtelingen blijkt dat de ernstigste trauma’s ontstaan waar mensen herhaaldelijk ontheemding ervaren. Als vluchtelingen er al vroeg in hun leven last van hebben is er kans op genezing, maar alleen als ze leven onder positieve omstandigheden.

Protesten zoals in Harskamp, en partijen zoals de PVV en FvD, normaliseren het idee dat vluchtelingen verdreven moeten worden als onwelkome kakkerlakken. Zulke partijen roepen het hardst om integratie, maar ironisch genoeg stimuleren ze het tegenovergestelde.

Het azc in Drenthe bood stabiliteit

Zelf groeide ik in de jaren negentig op in een Drents asielzoekerscentrum (azc). Dat was een voormalig bungalowpark. Na de oorlog in Afghanistan en verschillende korte verblijfplaatsen in Nederland, bood die plek stabiliteit. Ik speelde samen met kinderen afkomstig uit andere oorlogsgebieden. Medewerkers en vrijwilligers namen ons mee naar pretparken en jeugdkampen.

Tijdens Sint Maarten liepen we met lampionnen. Docenten leerden ons de Nederlandse taal om zo snel mogelijk door te kunnen stromen naar een Nederlandse klas. Drentse kinderen probeerden je zo veel mogelijk als één van hen te zien. Soms vroegen ze of ik bij hen wilde komen eten en af en toe kwamen zij zelf naar het azc. Van hen leerde ik de traditie van vriendenboekjes kennen. Verder maakte ik kennis met Sinterklaas en kerst.

Ik voelde me onwelkom

Toen ons gezin een verblijfsstatus kreeg, verhuisden wij naar Den Haag. De klas maakte afscheidskaartjes. De juf vertelde dat Den Haag een grote en belangrijke stad is en wenste mij veel succes. Helaas voelde ik me al op mijn eerste schooldag in Den Haag onwelkom door het gedrag van klasgenoten. Toen we een werkstuk moesten maken, zei een klasgenootje dat ze me niet kon helpen. De docent vond ik ook niet sympathiek. Ik besloot daarom naar de bibliotheek te gaan voor uitleg.

Na de aanslagen van 11 september 2001 vroegen klasgenoten mij of er in mijn familie ook terroristen waren. Na schooltijd riep een klasgenoot ‘Osama’ naar mij. De buurkinderen zeiden ‘Taliban’ als een gezinslid of ik de woning in en uit liepen. Tijdens een aflevering van het Jeugdjournaal over illegaliteit vroeg een klasgenote of ik ook illegaal in Nederland was. Rond deze periode veranderde mijn enthousiasme om mee te doen aan de Nederlandse samenleving. Ik voelde mij onwelkom.

Mijn Afghaanse identiteit was onvoldoende ontwikkeld, waardoor ik mij als kind ook eenzaam voelde. Gelukkig vertelde de nieuwe docent dat Osama Bin Laden niet uit Afghanistan kwam en dat de oorlog werd gefinancierd door andere landen. Tijdens kerst kreeg ik een kaart van de klasgenoot die ‘Osama’ had geroepen. Mijn vader heeft aan de buurkinderen uitgelegd dat wij voor de oorlog waren gevlucht en geen voorstanders waren van de Taliban. Ze boden hun excuses aan en hebben het nooit meer geroepen.

Laat de belangen van kinderen prevaleren

Als verantwoordelijke burgers moeten we de belangen van kinderen laten prevaleren. Dat zegt niet alleen het VN-Kinderrechtenverdrag en het Europees Sociaal Handvest, dat is ook common sense. Burgers die tegen de komst van nieuwe vluchtelingen zijn, moeten beseffen dat kinderen veiligheid, stabiliteit en liefde nodig hebben.

In Nederland zijn er gelukkig velen, onder wie ex-vluchtelingen, die geven om vluchtelingen en positief reageren. Ex-vluchtelingen die hier inmiddels een nieuw bestaan hebben opgebouwd zijn ook waardevolle ervaringsdeskundigen waar beleidsmakers en tegenstanders van vluchtelingen naar kunnen luisteren. Naar elkaar luisteren en elkaar begrijpen is hard nodig, het kan veel leed besparen in een kinderleven.

Lees ook:

Dokter Deen (de echte) vertelt in zijn ‘preek van de leek’ meer dan Vlieland ooit van hem heeft gehoord

De tv-serie Dokter Deen is geënt op de huisarts John Deen. Wie is hij echt? Openhartig vertelt hij meer dan Vlieland ooit van hem heeft gehoord. Zondag houdt hij er een ‘preek van de leek’.

In Harskamp heerst zowel trots als schaamte. ‘Hoezo, óns dorp? Het is Gods genade dat je hier woont.’

Was het een enkele racist die extreme leuzen riep in Harskamp? Of is er meer aan de hand in de Veluwse gemeenschap?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden