null Beeld
Beeld

ColumnJamal Ouariachi

Principes bleken, net als zoveel in het Nederland van 2021, vaak een kwestie van geld

Jamal Ouariachi

Het jaar begonnen en geëindigd in lockdown. Opgeslotener dan in 2021 zullen we het hopelijk niet snel meer meemaken. Ik lees mijn dagboek terug van een jaar geleden: daar mijmer ik een beetje over de menselijke inventiviteit. ‘Zag op ­Instagram foto van echtpaar dat huwelijksjubileum vierde met dinertje in hotel. Niet lang daarna heette zulks in een toespraak van Rutte ‘sluiproutes’. Romantiek gecriminaliseerd.’

Het was een jaar waarin zo ongeveer alles op de weegschaal van goed en fout werd gelegd.

In het donkerst van de lockdown aan het ­begin van dit jaar schreef ik een eenakter voor het Amsterdamse toneelgezelschap De Theatertroep. Net als zes andere schrijvers: onze eenakters zouden samen één avondvullende voorstelling vormen. Dat die voorstelling ooit zou worden opgevoerd leek op dat moment een sprookje.

Het vaccinatiefeest begon. Het werd zomer. Er was weer hoop. De beide keren dat ik mijn dosis Pfizer ging halen, schreeuwde de zon het uit van vreugde.

Waren we slaven van Rutte en De Jonge?

In september gingen de zeven eenakters in première onder de titel Stuk voor stuk. Al bij de eerste try-out was er een feestje na ­afloop, na de première was de euforie compleet. Het kon allemaal: de feestvierders hadden twee uur lang met elkaar in een ­theaterzaal gezeten, na het tonen van ­QR-­code en ID. We waren veilig.

Of waren we in de fuik van een nieuwe ­dictatuur getrapt? Waren we slaven van de overheid die zich voegden naar alles wat onze meesters Rutte & De Jonge maar beschikten? Er waren dapperder mensen dan wij: Hans Teeuwen, Douwe Bob en nog zo wat anderen keerden zich principieel tegen het QR-beleid en annuleerden hun optredens. Betere mensen? Of niet geheel toevallig kunstenaars met een buffer, die zich hun verzet eenvoudigweg financieel konden ­veroorloven?

Principes bleken, net als zoveel in het Nederland van 2021, vaak een kwestie van geld.

Boven alles: lotgenoten

Inmiddels zijn de theaters weer dicht, maar daarmee is het goed-foutspelletje nog lang niet voorbij. Moeten we ons verzetten tegen dit monsterlijke overheidsbeleid? De deuren van winkels, cafés, sportscholen en bioscopen gewoon opengooien? Als we dat massaal doen, staan handhavers machteloos. Of is het coronabeleid niet monsterlijk maar juist humaan en levensreddend? Is 2G de enige manier om straks in het nieuwe jaar weer iets van een normale samenleving te reconstrueren? Zijn het niet vooral de goed boerende publieksfilosofen en talkshowlieve­lingetjes die het zich financieel kunnen ­veroorloven principiële zorgen te uiten over de grondrechtelijke gevaren van 2G?

Wie deugt? Wie is een landverrader?

Voor het nieuwe jaar hoop ik vooral dat we elkaar in de allereerste plaats als lotgenoten gaan zien: samen veroordeeld tot dit virus. Dan moeten we de strijd ertegen ook gezamenlijk kunnen voeren.

Jamal Ouariachi is schrijver. Behalve­­ romans en verhalen schrijft hij onder meer recensies en columns. Lees hier eerdere columns van Ouariachi terug.

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden