Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Priester: Parochianen die ons nog wél vertrouwen verdienen een ode

Opinie

Victor Bulthuis

Katholieke kerk in Obdam. © ANP
OPINIE

Priester Victor Bulthuis is dankbaar dat zijn parochianen hem blijven vertrouwen, zodat hij zijn onbevangenheid niet verliest en zijn werk voor de kerk kan blijven doen.

Een sympathieke ode is het die Stijn Fens wijdt aan de parochiepriester, die volgens hem in de vuurlinie staat vanwege de misbruikschandalen in de rooms-katholieke kerk (Religie&Filosofie, 8 september). Toch wil ik mij als priester niet laten afleiden van het werk dat er voor mij aan de winkel blijft: handen en voeten geven aan Jezus’ liefdevolle zorg voor mensen, ook de kinderen.

Lees verder na de advertentie

Ik zeg expres ‘handen en voeten’, want die liefde heeft soms ook iets fysieks. Jezus omarmde kinderen en hij legde hen de handen op. Die fysieke nabijheid komt tot uitdrukking in een sacrament als de doop, waarbij ik een kind even-eens de handen opleg.

Zou ik bij kinderen mijn onbevangenheid
verliezen, dan zou ik geen priester meer kunnen zijn

Let wel, ik vind niet dat kerk-zijn een ‘streelgebaar’ is, zoals Herman Finkers spottend zingt. Integriteit, discretie en gepaste afstand, gepaard aan empathie en gezond verstand, zijn voor een pastor van levensbelang. Niet met kinderen alleen zijn, zorgen dat wat je met hen doet door anderen gezien mag worden. Toch komt het vaak voor dat een kind me plompverloren een knuffel geeft en dat laat me nimmer onberoerd.

Mocht ik mij ooit afsluiten voor die spontane en onbevangen genegenheid, mocht ik in het contact met kinderen mijn eigen onbevangenheid verliezen, dan zou ik geen priester meer kunnen zijn. Mocht ik mijn stola waarop Jezus te midden van kinderen staat afgebeeld niet meer durven dragen, dan is het einde oefening.

Onverantwoordelijkheid

Ik zou dan niet alleen mijn eigen liefde moeten inslikken, het zou ook van onverantwoordelijkheid getuigen als ik niet langer probeerde iemand te zijn bij wie kinderen en jongeren zich thuis voelen. Meer dan ooit is het de taak van priesters om bij te dragen aan een kerk die hun een veilig en gastvrij thuis biedt.

Tegelijk weet ik mij daarbij afhankelijk van het vertrouwen van mijn parochianen en dat is allerminst vanzelfsprekend.

Veel hebben zij de afgelopen ­jaren over zich heen gekregen, niet alleen vanuit de wereldkerk maar ook vanuit hun eigen geloofsgemeenschap: krimp, kerksluiting, minder pastores – en soms zelfs misbruik in hun eigen parochie. Dankbaar ben ik daarom voor de onbevangenheid en het vertrouwen van al die mensen die ondanks alles mij en de kerk niet afrekenen op wat sommige bedienaren ervan maken, in het bijzonder de ouders en hun kinderen.

Zij zijn het die een ode verdienen.

Bij dezen.

Lees meer over het nieuwe misbruikschandaal in de katholieke kerk in ons dossier.

Deel dit artikel

Zou ik bij kinderen mijn onbevangenheid
verliezen, dan zou ik geen priester meer kunnen zijn