Column Stevo Akkerman

Poetin als bondgenoot, dat laten Baudet en Wilders zich niet afnemen door een Buk-raket

Dat Rusland, ook nu de eerste aanklachten op de post zijn gegaan, alle betrokkenheid bij het neerhalen van de MH17 blijft ontkennen is stuitend, maar helaas niet verrassend. Minstens zo pijnlijk is het dat er ook in Nederland en Maleisië, de twee ­belangrijkste ‘slachtofferlanden’, politici zijn die vriendschap met Moskou verkiezen boven gerechtigheid. 

Gisteren voegde de Maleisische premier ­Mahathir Mohamad zich in hun gezelschap. Zonder ook maar één argument tegen de bevindingen van het Joint Investigation Team (JIT) in te brengen, sprak hij van een ‘politieke zaak’ waarin Rusland tot zondebok zou zijn gemaakt.

Nu zijn er goede redenen om Mahathir inhoudelijk niet serieus te nemen. Toen ik hem jaren geleden sprak in Kuala Lumpur en hem kritiek van Amnesty International voorlegde, deed hij dat af met de opmerking dat ‘die lui allemaal homo zijn’. En eerder deze week ging hij zich in Cambridge te buiten aan een antisemitische boutade, niet voor het eerst. Maar toch zijn zijn losse flodders koren op de molen van degenen die zo dicht mogelijk tegen het Rusland van Vladimir Poetin willen aankruipen, zoals bij ons Geert Wilders en Thierry Baudet. Wilders liet zich vorig jaar in Moskou nog een Russisch vlaggetje opspelden om ‘tegenwicht te bieden aan de hysterische russofobie’, een woord dat ook Baudet onlangs gebruikte, toen hij probeerde het werk van het JIT in een kwaad daglicht te stellen.

Poetin als geestverwant

Onder rechtse populisten in Europa is de liefde voor Poetin gemeengoed, maar je zou denken dat het neerhalen van een toestel met 196 Nederlanders aan boord deze neiging in ons land wat zou temperen. Sterker nog, in mijn naïviteit verwachtte ik eigenlijk dat juist de mannen die de strijdlust en de vaderlandsliefde voorop hebben staan, die zich naar het front geroepen weten en de natie desnoods met de blote vuist willen verdedigen tegen alle vijanden, Poetin de handschoen zouden toewerpen. Dat ze het tegenovergestelde doen zou in hun eigen taalgebruik als zelfhaat en decadentie worden gediagnosticeerd, maar laten we zo flauw niet zijn en het erop houden dat ze in de Russische leider een geestverwant zien. Hij is hun bondgenoot in het ‘stukmaken’ van de ­Europese Unie (Baudet) en hij ‘staat aan onze kant in de strijd tegen de islam’ (Wilders), dat laten ze zich door een Buk-raket niet afnemen.

Daarachter gaat een historische fascinatie voor de Russen schuil, zo schreef voormalig Moskou-correspondent Hubert Smeets op de website Raam op Rusland. ‘Vooral in Europa is het een oude trend om bij de nakende ondergang van het Avondland in Rusland te rade te gaan’. Tijdens de Weimarrepubliek (1918-1933) bereikte dat een hoogtepunt, zowel bij links als bij rechts. ‘Allen zwichtten voor een anti­democratische en antiwesterse aantrekkingskracht die de jonge Sovjet-Unie op hen uitoefende’, zo ­citeert Smeets de Duitse historicus Himmelreich.

Het is treurig dat dit zich herhaalt, en des te treuriger dat het gebeurt over het leed van de MH17-nabestaanden heen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden