Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Pinksteren is misschien wel het meest typisch christelijke feest van allemaal

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
column

Als ik dit schrijf is het Tweede Pinksterdag en als u dit leest is Pinksteren alweer voorbij. Vreemd feest eigenlijk, inmiddels. Waar gaat het over? We kennen natuurlijk de pinksterbloem en de Pinkstergemeente en Pinkpop, allemaal naar Pinksteren verwijzend maar waarnaar verwijst Pinksteren nog?

Ik vroeg het afgelopen weekend aan mijn dochter maar ze wenkte kribbig af en schudde van nee. Het kan zijn dat ze niet aan vervelende examenvragen van haar vader wilde meedoen, maar ik vrees toch ook dat ze het niet precies wist. Ligt natuurlijk aan haar opvoeding en dus aan mij, maar de leemte wordt ook niet ingevuld door de wereld om haar heen.

Lees verder na de advertentie

Ik denk dat de helft van Nederland niet meer weet waar Pinksteren eigenlijk over gaat. Het is een feest om naar zee te gaan of naar een meubelboulevard, niet veel meer eigenlijk. Een koop- en relaxfeest. Het journaal wist, in een poging iets pinksterachtigs te doen, nog een christelijk opwekkingsfestival voor jongeren in Biddinghuizen op te rakelen maar daarmee hadden we de publieke viering wel zo’n beetje gehad.

The Pretenders treden op tijdens de laatste dag van het muziekfestival Pinkpop. © ANP

Natuurlijk werd er vanaf kansels over de uitstorting van de Heilige Geest gepreekt, maar daar moet je dan ook maar net bij wezen. De inmiddels wijdverbreide onkunde omtrent Pinksteren komt denk ik omdat de grondslagen van het feest niet, zoals Kerst en Pasen, in ons leven zijn verankerd. Met de Pinkstergedachte hangen geen duidelijke aardse, te vieren gebeurtenissen samen. Met Kerst kun je ook in het algemeen aan geboorte en licht denken, met Pasen aan lijden en dood en verlossing, die feesten gaan met kerstbomen en kerstmannen gepaard, met ‘The Passion’ en de ‘Matthäus’ maar waar moet je met Pinksteren eigenlijk aan denken als je niet naar de kerk gaat? Worden er mensen opgeschud? Heerst er een vorm van, al was het maar wereldse, opwekking?

In Handelingen 2 (ik zie mezelf al weer de docent uithangen) wordt het ontstaan van het Pinksterfeest beschreven, natuurlijk weer op een ouwe joodse feestdag, die van de tarweoogst, lentefeest, later ook van de verordening der Tien Geboden: flinke wind in het huis van de apostelen, de Heilige Geest die als een vuur neerdaalt, in zekere zin het ontstaan van de kerk. Maar dat is ook juist het probleem tegenwoordig, Pinksteren is misschien wel het meest typisch christelijke feest van allemaal, en daarmee ook het minst houdbare nog in onze ontkerstenende tijden. Want dat is wat religieuze feesten tegenwoordig nodig hebben om hun bestaansrecht te staven, een flinke poot in de wereld: kom jongens, we gaan het feest der veeltaligheid vieren!

Pinksteren is misschien wel het meest typisch christelijke feest van allemaal, en daarmee ook het minst houdbare

Ik moest eraan denken met al die stormen en bliksems van de afgelopen dagen. Was ik een bijgelovig mens dat zou ik het als een teken beschouwen om maar eens het oude ambacht der echte pinksterviering weer op te vatten maar ik ben zelf ook te ver afgedwaald om precies te weten wat ik met Pinksteren moet doen. Ik bezocht mijn moeder en mijn jarige zus, ik stond in een pinksterfile, toucheerde 25 procent korting in een tuincentrum, keek verveeld naar Portugal-Nederland en dat was het. Ontpinkstering.

Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Deel dit artikel

Pinksteren is misschien wel het meest typisch christelijke feest van allemaal, en daarmee ook het minst houdbare