Column

Paus Franciscus kijkt weg voor de duistere kant van migratie. Laat hij nu zijn eigen schapen in de steek?

Beeld Trouw

Enkele weken terug had ik op deze plek mijn teleurstelling uitgesproken over het optreden van paus Franciscus. Het ging toen om de top over pedofilie binnen de katholieke kerk waar Franciscus een toespraak hield die door velen als zwak werd gezien. 

Niet dat de paus het misbruik van zijn priesters en bisschoppen toen had vergoelijkt, maar door deze crimes in een breder maatschappelijk perspectief te plaatsen, leek hij hun portee enigszins af te zwakken. 

Dat dit geen ‘bedrijfsongeluk’ was, bleek vorige maand toen Franciscus het ontslag van de aartsbisschop van Lyon, kardinaal Philippe Barbarin, weigerde te aanvaarden. Barbarin is de eerste prominent binnen de Franse katholieke kerk die wegens het toedekken van misbruik van een van zijn priesters tot een (voorwaardelijke) gevangenisstraf is veroordeeld.

Maar kun je dan hieruit opmaken dat Franciscus een weifelende man is met een zwakke ruggegraat? Wie dat denkt zou beter moeten weten en had zijn bezoek in Marokko afgelopen weekeinde kunnen volgen om zich van het tegendeel te overtuigen. Met hernieuwd elan heeft deze paus het onderwerp migratie weer opgepakt dat hij als kern van zijn pontificaat beschouwt. In Rabat ging hij op bezoek bij een opvangplaats voor migranten en hield daar een krachtig pleidooi voor een ‘immigratie die veilig, ordelijk en wettig is’. 

Franciscus heeft in Marokko alle christelijke registers opengetrokken om zijn boodschap kracht bij te zetten. Zo zei hij dat ‘voor een christen, een migrant niemand minder is dan Christus zelf die aan onze deur klopt’. Ook dat migranten ‘niet als nummers’ of ‘menselijk afval’ moeten worden behandeld. Maar naast deze woorden van compassie is zijn boodschap vooral politiek tegen ‘muren’ en grenzen die grotere migratiestromen verhinderen en tegen de angst ‘die door populisten wordt gepropageerd’. Deze paus pleit voor ‘een uitbreiding van de reguliere migratiekanalen’ en voor ‘buitengewone regularisatie voor gezinnen’. Hij ontvouwde in Rabat zijn visie om ‘een interculturele samenleving op te bouwen’ die uit ‘gastvrije steden met diversiteit’ zal bestaan die ‘aandacht zullen geven aan interculturele processen’.

Ziehier de zuivere expressie van het pauselijke multiculturalisme. Dat de overtuiging van Franciscus zich met de zonnige kant van migratie voedt als universeel verschijnsel en dat hij wegkijkt voor de duistere zijde, is allang duidelijk. De destabilisatie van delen van Europa door immigratie is de Argentijn vreemd. De vraag is wel of hij zijn eigen schapen die hun buurten in no-go-area’s zien veranderen en soms moeten verlaten, niet in de steek laat. Wanneer je mooie idealen op glanzend papier niet overeenkomen met de ongemakkelijke werkelijkheid, dien je als paus voorzichtig te zijn met politieke uitspraken. Bovendien: de demografie die aan de basis ligt van de toenemende Afrikaanse migratie is indirect ook veroorzaakt door de sinds decennia vijandige houding van het Vaticaan jegens anticonceptiemiddelen.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit.

Lees ook:

Hoe paus Franciscus een migratiecrisis over ons afriep

Voor zijn eerste officiële reis koos paus Franciscus Lampedusa als bestemming. Sylvain Ephimenco volgde het pausbezoek live op tv. Met verbijstering. 

De paus is een immigrationist die een onbeperkt toelatingsbeleid wil

Volgens Ephimenco vraagt de paus zich geen moment af of de autochtone Europese bevolking gelukkig zal zijn met een invasie van zijn grondgebied van ‘naar geluk strevende mensen.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden