Beeld Werry Crone

Column Stevo Akkerman

Overal wil men ‘krachtige wijken’, maar wat betekent dat voor de niet-krachtigen?

In de categorie ‘dingen die niemand wil en die toch gebeuren’, presenteren wij vandaag: de onherstelbare verbetering van de oude volkswijk. Ofwel, hoe sociale huurwoningen worden afgebroken en huurders hun buurt uitgejaagd, terwijl zelfs degenen die verantwoordelijk zijn, hun bedenkingen hebben. Ik heb het hier over de Tweebosbuurt in Rotterdam, maar ik maak me sterk dat zich in andere steden soortgelijke taferelen afspelen en dat dit typerend is voor hoe Nederland de armoede ‘oplost’. Overal wil men ‘krachtige wijken’, zoals het in Rotterdam heet, en wie kan daar tegen zijn? Maar als de niet-krachtigen daarvoor over de rand worden gekieperd, dan wordt een wijk opgefleurd ten koste van de bewoners en is er niets gewonnen.

Ik ken de Tweebosbuurt een beetje, omdat ik er pal naast heb gewoond en er bijna dagelijks door fietste. Ik zal niet ontkennen dat er het nodige aan zou kunnen opgeknapt. Maar waarom dat dan niet gedaan? De voorbijganger ziet gedateerde en verwaarloosde panden, maar voor veel bewoners is deze buurt een thuis, een wereld van relaties en verbanden, verhalen en herinneringen. Die zijn voor hen onvervangbaar. Maar de boel wordt gesloopt door woningcorporatie Vestia, er verdwijnen zo’n 600 goedkope woningen en er komen 470 duurdere voor terug. Daarmee daalt het aandeel sociale huur van 95 naar 47 procent. En wie niet vrijwillig vertrekt, wordt door Vestia voor de rechter gesleept. Vrijdag deed die uitspraak in de zaak tegen elf weigeraars: zij moeten voor 1 januari hun huis uit. Tegen vijftig anderen loopt de zaak nog.

Wrang

Droevig allemaal, dat erkennen alle betrokkenen. Maar het is meer dan dat, het is wrang, en dat is nog zacht uitgedrukt. Want wat zegt Robert Straver, directeur-wonen van Vestia, in NRC/Handelsblad? “Mijn persoonlijke voorkeur zou zijn om het sociaal te houden. Punt.” Hij is echter gehouden aan zijn contract met de gemeente, en de ‘trechter’ van de politieke besluitvorming heeft geleid tot deze uitkomst: er moeten andere mensen komen. Uiteindelijk gaat het percentage sociale huur zelfs terug naar twintig, zo blijkt uit de samenwerkingsovereenkomst. En het kan nog wranger. Door NRC hiermee geconfronteerd, blijken de zeven partijen in de gemeenteraad die vóór sloop stemden, dit geen van alle te weten of het zich niet te herinneren. GroenLinks-raadslid Astrid Kockelkoren zegt van een corporatie juist te verwachten dat die kiest voor langjarige sociale huur.

Die argeloosheid mag enige verbazing wekken, want de trend om lage inkomens weg te drukken uit de stad, bestaat al jaren. Het is de negatieve variant van het streven naar meer gemengde wijken, een streven dat op zichzelf goed is, denk ik, wanneer het zou betekenen dat er inderdaad gemengd werd. In plaats daarvan dreigt de sociale huursector ‘kapot te worden gemaakt’, zo waarschuwden middelgrote en kleine corporaties afgelopen maand. “Als we in pakweg 2025-2030 terugkijken op de ontwikkelingen, dan toont waarschijnlijk de periode 2010-2020 een fatale beweging van marginalisering en segregatie. Dat wil toch niemand?”

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees ze hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden