Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op weg naar mijn lezing over levenskracht hoorde ik op het station: ‘Door een aanrijding met een persoon...’

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Ik had alles onder controle, de planten nog even water gegeven, drie keer gecheckt of ik inderdaad de print van mijn lezing in mijn tas had gestopt, op tijd vertrokken naar het station, twee havermoutrepen mee voor onderweg, alsmede een krant en een boek. 

Het zou wel even duren voor ik op Terschelling was. Maar toen klonken die woorden die elke regelmatige treinreiziger maar al te goed kent: ‘Door een aanrijding met een persoon rijden er geen treinen tussen…’ gevolgd door de naam van jouw traject.

Lees verder na de advertentie

Het levert altijd een confrontatie op tussen het eigen ongemak en de bittere wanhoop van de onbekende mens die er zojuist een eind aan maakte. Maar ditmaal was het harder. Niet alleen omdat door het wegvallen van deze ene schakel een heel reisschema in duigen viel – ik zou de boot in Harlingen missen en niet op tijd zijn voor mijn eerste verplichting op Terschelling – maar omdat ik op weg was naar iets dat het Inspiratiefestival heette. Waar ik van plan was, het stond op de print die ik in mijn tas had gestopt, iets te gaan zeggen over de levenskracht die mensen vonden in de meest benarde omstandigheden. Ik zou Etty Hillesum citeren en Viktor Frankl; beiden in Auschwitz terechtgekomen, de eerste daar gestorven, de tweede een overlevende.

Maar voorlopig bewoog er dus niets, vanwege een aanrijding met een persoon

Iets

Frankl, die psychiater was en na de oorlog zijn praktijk weer oppakte, gaf zijn kampervaring een centrale plek in zijn werk. Mensen die in hun ellende bij hem aanklopten, vroeg hij meteen: ‘Waarom pleeg je geen zelfmoord?’ In het antwoord daarop – de liefde voor een partner, de verantwoordelijkheid voor kinderen, de plannen voor een boek, de gehechtheid aan wie of wat dan ook – zag hij de basis voor herstel. Iets om voor te leven. Dit ‘iets’, wat mensen in staat stelt elke dag weer op weg te gaan, wilde ik op Terschelling in verband brengen met het woord ‘geloven’, of liever nog ‘verlangen’. Dat leek me mooi aan te sluiten bij het thema van dit festival: ‘Geloven in beweging’. Maar voorlopig bewoog er dus niets, vanwege een aanrijding met een persoon.

De gedachte aan deze tegenstelling bleef me vergezellen in de twee dagen die volgden. Alles leek ernaar te verwijzen. Het botsende licht en duister in de wonderlijke luchten boven het eiland, de bruuske afwisseling van zon en regen. De melancholische Moorse en Armeense muziek op het festival, waarin schoonheid en droefenis hand in hand gingen. De thema’s van de voorstellingen, die onbedoeld herinnerden aan wat er onderweg gebeurd was. “Vertel me dan toch”, vroeg verhalenverteller Pauline See­bregts in de voorstelling ‘Maria’, “waar draait het nou om in het leven?” Goede vraag. En bij Frankl vond ik misschien wel het goede antwoord. “Uiteindelijk moet een mens zich niet zozeer afvragen ‘wat is de zin van mijn leven’, maar zich realiseren dat hijzelf door het leven bevraagd wordt.”

Tussen de bedrijven door vond ik gelukkig ook nog tijd voor het strand. De golven leken de wolken te raken, en op dat snijvlak ontvouwde zich een regenboog. Jammer eigenlijk, dat zoiets te zoetsappig is om een column mee te eindigen.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt.

Lees ook een verslag van het festival: Op Terschelling waaien de zorgen over een sluitende kerk of morrende gemeenteleden weg

In het dagelijks leven zijn vrijwilligers van kerken doorgaans razend druk om hun organisatie draaiende te houden. Afgelopen weekend werden ze op het Inspiratiefestival op Terschelling in de watten gelegd.

Deel dit artikel

Maar voorlopig bewoog er dus niets, vanwege een aanrijding met een persoon