Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op de Autobahn werd ik naar de rijstrook der armzaligen gedirigeerd

Opinie

Rob Schouten

Rob Schouten © Maartje Geels
Column

Afgelopen weekend bezocht ik de Duitse snelwegen. Op weg naar mijn jarige jongste dochter, die in Heidelberg woont, pikte ik haar zusje en vriend op in Essen waar ze wonen, en zo reed ik over de A2, de A3, de A5, de A40, ja zelfs even over de A67. Ik zeg 'bezocht' want zo mag je een rit over de Autobahn wel noemen, het is een evenement. 

Het klinkt ook direct al als iets professioneels, Autobahn, alsof je er eigenlijk een opleiding en een diploma voor nodig hebt, en het is dan ook geen wonder dat de Duitsers er in de nabije toekomst entreegeld gaan heffen, voor buitenlanders welteverstaan: Ausländermaut noemde mijn toekomstige schoonzoon het grinnikend. Zover is het nog niet, wij mogen er gratis op.

Lees verder na de advertentie

Direct over de grens bij Arnhem was het al raak, terwijl ik zelf iemand dacht in te halen verscheen achter mij een BMW die kennelijk enorme haast had en over twee uur in München moest zijn want hij duwde mij met meer dan 200 km terug de rijstrook der armzaligen op. Het bleek overigens een Nederlander met overmatige asfalthonger. Ik wilde hem nog met een lichtsein tot andere, meer vaderlandse gedachten dwingen, maar besloot dat het boter aan de galg gesmeerd was en liet het maar zo.

Ik wilde hem nog met een lichtsein tot andere, meer vaderlandse gedachten dwingen, maar besloot dat het boter aan de galg gesmeerd was en liet het maar zo

De slechtste chauffeurs

In het vervolg waren het Duitse BMW's, Mercedessen, Audi's die mij op de bekende wijze het leven zuur maakten. Wat moet je eraan doen? Het mág van Merkel en niemand in Europa durft haar op dit punt tegen te spreken. Duitsers, zo vertrouwde dezelfde schoonzoon in spe met een onschuldige glimlach mij toe, beschouwen Nederlanders als de slechtste chauffeurs die ze kennen. Waarom? vroeg ik, quasi-onbetrokken, alsof het om een verre stam uit het koloniale tijdperk ging. Omdat ze te langzaam rijden, vertelde hij enthousiast. In grensstreken noemen ze ons zelfs 'gelbe Schnecken', gele slakken. Ik wilde iets terugzeggen over al die Duitsers die zich door ons, niet op hen gebouwde landje wurmen op weg naar de kust, maar hield mij in. Zwijgen is goud. En Duitsland is toch al uitgeschakeld, dus wat zou ik.

Een jagend wagenpark

Je kunt trouwens niks lelijks over de Autobahn zeggen, behalve misschien de bekende flauwe opmerking dat Hitler hem heeft laten aanleggen; elegant en efficiënt slingert hij zich door de diepe wouden, het nationale Duitse landschap, en langs Ruhrgebieden waar de Duitse economie woont, zonder dewelke wij ook machteloze paupers zouden zijn, is mij verteld. Alleen werkt het jagende wagenpark achter je danig op de zenuwen, alsof het allemaal Siegfrieds zijn op weg om de draak te verslaan.

De komende weken gaan wij Nederlanders weer massaal de Autobahn op; mijn ritje naar Heidelberg en terug voelde als een verkenningstocht en ik kan bevestigen: de nederlaag van Duitsland op het WK heeft nog geen zichtbaar effect op de infrastructuur gehad, het ligt er allemaal nog goed bij en je wordt nog steeds door roekeloze 'Vollidioten' van de weggeblazen.

Het is een land waar je je meer dan waar ook Nederlander kan voelen, een gele slak. En dat is ook wat waard, in de toekomst zelfs tol.

Meer lezen van Rob Schouten? Dat kan in dit dossier. 

Bijvoorbeeld: 'Met oogkleppen op koos de CPNB voor Isik als schrijver van het boekenweekgeschenk' over de commotie rondom de boekenweek van 2019.

Deel dit artikel

Ik wilde hem nog met een lichtsein tot andere, meer vaderlandse gedachten dwingen, maar besloot dat het boter aan de galg gesmeerd was en liet het maar zo