OpinieRituele slacht

Ook de rituele slacht is lopendebandwerk

Dat de rituele slacht kleinschalig is, klopt niet meer. Geen vlees eten is daarom beter dan een verbod op rituele slacht, stelt Tom Mikkers, vrijzinnig predikant te Wassenaar.

Verbieden van rituele slacht is een vorm van symboolpolitiek, betoogt Tweede Kamerlid van de ChristenUnie Carla Dik-Faber (Opinie, 11 december): “Het is een klap in het gezicht van geloofsgemeenschappen, die niet bijdraagt aan dierenwelzijn.” Maar waarom zouden we dierenmishandeling in slachthuizen laten voortbestaan, vraag ik me af.

Carla Dik-Faber heeft een punt als ze het productietempo in slachthuizen bekritiseert, waar dieren verdoofd worden geslacht. Toch vliegt haar betoog uit de bocht, als ze stelt dat ritueel slachten met meer aandacht gebeurt. Ze wekt de suggestie dat dit geen lopende bandwerk is. Heeft Carla Dik-Faber ooit een slachthuis bezocht, vroeg ik me af. Ook hier gaat het om vrachtwagens met beesten, en draait men gewoon productie. De werkdag van een rituele slachter is met één gekeeld bokje niet ten einde. De eigen regels neemt men niet altijd even serieus. In de islam hoort een gebed uitgesproken te worden tijdens de slacht. Tegen de hoeveelheid dieren die geslacht wordt, valt niet op te bidden, dus zet men soms een bandje op met gebedsgeluiden.

Dit is niet heel vreemd. De rituele slachtinstructies ontstonden in een andere tijd, toen we met veel minder mensen de planeet bevolkten, en er nog geen sprake was van bio-industrie. De slachtwetten beoogden een snelle, gecontroleerde handeling. Daarnaast stelt de islam nadrukkelijk dat een dier ook een goed leven moet hebben gehad. In islamitische landen waar de geitjes rond het huis scharrelen, en er af en toe één de pech heeft tegen het mes aan te lopen, gaat het nu nog altijd zo. In Nederland is het anders.

Geen ‘rituals-ceremonie’ maar unplugged bio-industrie

Het diervriendelijke leven dat de islam bepleit, is hier niet vol te houden. Ook bij moslims – en bij joden – is namelijk sprake van massaconsumptie van vlees. Met één miljoen Nederlandse moslims, een rijke culturele traditie van vleesgerechten, en per Nederlander een vleesconsumptie van gemiddeld 70 kilo per jaar, hebben we het niet over symbolische aantallen.

Het beeld is verder niet helemaal eenduidig. Wat kwaliteit van leven betreft zijn de Nederlandse schapen en melkkoeien nog het beste af. Ritueel geslachte kistkalveren en kippen hebben doorgaans hun leven geleid binnen de kaders van de bio-industrie. Dit betekent ook dat – ondanks kleinere totale aantallen – rituele slacht in hetzelfde moordende tempo geschiedt als reguliere slacht. Dat productiedruk in slachthuizen waar men ritueel mag slachten nog gruwelijker taferelen oplevert dan verdoofde slacht, laat zich raden.

De rituele slacht in Nederland is geen ‘rituals-ceremonie’ maar unplugged bio-industrie.

Het dier is een ding geworden

Het is al ingewikkeld genoeg dat het primaat van de bio-industrie ertoe leidt dat het dier in die context een ding is geworden. Het geeft te denken dat medegelovigen niet bereid zijn dit te overwegen, en vooral aan zichzelf denken. Hoe mooi is het als het eerste offer voor een diervriendelijker wereld door ons gelovigen wordt gebracht.

Het gaat in het leven immers niet om jezelf maar om een ander. Juist in tijden van duurzaamheid horen de dieren hierbij. Bij mij is de knop al enige tijd om. Het heeft me beslist moeite gekost om het carnivoren-credo van mijn familie van generaties slagers, veehandelaren en boeren, los te laten. Mijn vader was eigenaar van een slachthuis en zorgde voor de Kips leverworst. “Als de apostelen slagers waren geweest, hadden we op vrijdag vlees gegeten”, klonk het. Mijn vader zaliger fronst ergens in de hemel dan ook vast zijn wenkbrauwen bij dit pleidooi.

Deze gelovige kiest niet voor het vlees. Liever een spreekwoordelijke klap in mijn gezicht dan onverdoofd in het echt een mes in de strot van een dier.   

Lees ook:

Verbieden van rituele slacht is symboolpolitiek

De Kamer gaat op initiatief van de Partij van de Dieren opnieuw praten over de rituele slacht. Een verbod draagt echter niet direct bij aan het welzijn van dieren en is een klap in het gezicht van verschillende geloofsgemeenschappen in ons land, aldus Carla Dik-Faber, Tweede Kamerlid voor de ChristenUnie.

Partij voor de Dieren wil onverdoofde rituele slacht alsnog verbieden

De Partij voor de Dieren hoopt de Kamer alsnog mee te krijgen in een verbod op onverdoofd ritueel slachten. ‘Vooral runderen raken niet binnen 40 seconden buiten bewustzijn.’

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden