Column Jamal Ouariachi

Onze premier zonder visie heeft eindelijk het licht gezien

Met verpletterend brandstofgeweld denderde op 16 juli 1969, morgen precies vijftig jaar geleden, een Saturnus V-raket de ruimte in. Naam van de missie: Apollo 11. Doel: voor het eerst een mens op de maan te laten rondwandelen. Dat doel werd enkele dagen later, op de 21ste, bereikt. Een wonder van menselijk vernuft en collectieve wilskracht, dat de komende dagen ongetwijfeld veel terugblikkerij zal opleveren – en terecht.

Dat de Koude Oorlog de drijvende kracht was achter die hele space race is – hoe belangrijk ook in historisch opzicht – irrelevant voor de mythische zeggingskracht van die maanlanding. De mens kon nog maar net een paar decennia een vliegtuig in de lucht houden, of de dampkring bleek niet langer toereikend. De maan, millennialang een vergaarbak van religieuze en sektarische symboliek, werd nu eerst en vooral een symbool voor het menselijke vermogen het onmogelijke mogelijk te maken.

Tot zover de lyriek. De Apollo 11-geschiedenis kent ook minder bekende, minder fraaie kanten. The Guardian schreef afgelopen weekend over een protestmars op Cape Kennedy, aan de vooravond van de raketlancering, gericht tegen het verslinden van miljarden door de Nasa­­ terwijl er in grote delen van de Verenigde Staten armoede heerste. Eerder al onthulde The Atlantic dat gedurende de jaren zestig een meerderheid van de Amerikanen het ruimtevaartprogramma van de regering veel te duur vond.

Microkosmos

Het is niet moeilijk begrip op te brengen voor die bezwaren, en toch ben ik geneigd te denken: wat een gemekker. Herkenbaar gemekker­­ vooral, want het is van alle tijden. Kijk alleen­­ al naar onze eigen Hollandse microkosmos. Jarenlang hebben we gezucht onder de ondraaglijke gewichtloosheid van een premier die spuugde op het idee van een visie. Inmiddels heeft hij het licht gezien: met het Klimaatakkoord onder de arm blijkt hij zich wel degelijk bewust te zijn van zoiets abstracts als de toekomst en het belang van lange­termijndoelen. En nu is het wéér niet goed, volgens sommigen. Want wie gaat dat allemaal betalen? Wat hebben we eraan? Er zijn toch zeker wel prangender problemen? Mijn grootmoeder drijft in haar eigen uitwerpselen! De moslims komen! Mijn 43-jarige zoon woont nog thuis vanwege de woningnood!

Als je grootse ambities pas mag najagen wanneer je eerst je eigen huis helemaal op orde hebt, dan komt er van die ambities natuurlijk nooit iets terecht. Er is altijd wel ergens een kraan die lekt. En wie altijd maar in huis blijft klussen, wordt nooit een held van de geschiedenis.

In dezelfde jaren zestig waarin het Apollo-programma tot bloei kwam, klonk ook de slogan: ‘De verbeelding aan de macht!’ En zowaar, zonder je eerst te verbeelden dat het onmogelijke mogelijk is, komt er van zo’n maanlanding nooit iets terecht. Een krentenkakkerige rekenmeester met de hand op de knip had nooit die giant leap for mankind kunnen maken.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden