ColumnSylvain Ephimenco

Onze pandemie is maar een peuleschil is vergeleken met de terminale vlucht van ‘Into the night’

Het is het eeuwige verhaal van de nachtvlinder die gebiologeerd door het licht naar het vuur vliegt en zijn vleugels verbrandt. Dan maar zo ver mogelijk van het licht vliegen is het parool, precies wat de Belgische ‘Netflix original’- serie ‘Into the night’ ons wil doen geloven. Hoe ik in deze val ben gelopen is me nog een raadsel. Oorspronkelijk had ik me voorgenomen om juist in deze zware weken het geluk en de glimlach stelselmatig op te zoeken. Bijvoorbeeld in de besloten familiegroep die we aan het begin van de lockdown op Facebook hadden gemaakt en die een neef toepasselijk ‘De onverzettelijke lieden tegen het virus’ had genoemd.

Mijn eerste grappen konden eerst op instemming van de rest rekenen. Zelfs die ene keer dat ik met een zelfgemaakt Italiaans mondkapje poseerde, bestaande uit twee ongekookte plakjes lasagne. Ach, die guitige oom! Maar na verloop van tijd stierven de likes en de besloten groep gaat nu stilletjes en comateus richting de ic’s van de gemiste kansen.

Maar als het om visuele verstrooiing ging, had ik de zaken goed op orde, dacht ik. In een hoekje van mijn filmotheek werd voor de basale lach in tijden van tegenspoed een plek ingeruimd: dvd’s met komieken als Fernandel, de Marx Brothers en Louis de Funès. Na twee maanden opsluiting liggen ze nog steeds op hun dvd-plank, onaangeroerd. Een lachebek ben ik nooit echt geweest. En omdat ongeluk vooral ongeluk aantrekt, gleed ik ongemerkt in die miniserie Into the night. ‘Een hoogvlieger is het niet’, schreef het Vlaamse dagblad Het Nieuwsblad in een recensie vorige week. Ik voeg hieraan toe: de boel is krakkemikkig, ongeloofwaardig, op het lachwekkende af slecht gespeeld, maar zo verslavend dat ik vanavond na de zesde en laatste aflevering voor de lege treurbuis zal treuren. 

De zon, oorzaak van spannende ellende

Kort samengevat: een aantal overlevenden van een megaramp moeten in een lijnvliegtuig steeds richting het westen blijven vliegen. Mochten ze uit de nacht komen dan gaan ze als de rest van de mensheid ook dood. De zon, normaliter bron van leven op aarde, is hier de oorzaak van deze spannende ellende. Zijn stralingen doden subiet iedere vorm van leven, ruïneren de calorieën in appels en peren en veranderen vliegtuigbrandstof in lauw water.

Had ik dan niets beters te doen? Nee, omdat je uit de serie komt als schoongewassen, met een andere kijk op het lot. Altijd beter dan samen reizen met een stelletje ongeregeld dat gedoemd is tot het einde der tijden de aarde westwaarts rond te vliegen.

En dan vat de gedachte post dat onze eigen pandemie maar een peuleschil is vergeleken met de terminale vlucht van Into the night. Zelfs de laatste cijfers van de Johns Hopkins University die gisteren 291.961 coronadoden wereldwijd registreerden, kunnen mijn relativeringsvermogen niet meer aantasten. Als tegengif ging ik gisteren internetsites bezoeken die in het nattevingerwerk zijn gespecialiseerd: ik leerde dat sinds het begin der tijden ongeveer 108 miljard mensen op deze aarde zijn gestorven.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden