null Beeld

ColumnEmine Uğur

Onafhankelijke moslima’s die hun plek opeisen in de samenleving? Liever niet

Emine Ugur

Een van de eerste dingen die gebeurden toen mijn volgersaantal op Twitter serieuze vormen begon aan te nemen, was dat een groep mensen alles aan mij verdacht ging maken. Er zou een redactie van witte mannen achter mijn account zitten.

Ik zou de lange arm van Ankara zijn. Een Erdoganist en een Gülenist tegelijk. Een wolf in schaapskleren, betaald met buitenlands geld. Deze mensen konden zich kennelijk niet verenigen met het bestaan van een onafhankelijke moslima, die haar mening kon verwoorden met haar pen.

Na mijn laatste column over Wilders en de rol van de media (Tijdgeest, 30 april) werd die reflex versterkt. Er werd op elk element van mijn column ingezoomd, mij werden allerlei intenties toegedicht. Ik zou de Joden genoemd hebben als slinkse truc en had de tweet van Wilders op achterbakse wijze weggelaten. Ik had een antisemitische complottheorie gebezigd. Ik werd in verband gebracht met de Moslimbroederschap door een journalist van De Telegraaf. Ik moest elke zin uitleggen aan mensen die mij heus wel ‘het voordeel van de twijfel gunden’, maar die na drie dagen uitleg nog steeds niet tot dat zogeheten voordeel konden komen.

Als ik er niet op inging, ‘kon ik niet tegen kritiek’. Als ik er wel op inging, werd ik meegezogen in een eindeloze discussie met mensen die alles wilden bagatelliseren, want hoezo was er sprake van dehumanisering van moslims, zolang zij niet in een cel opgesloten zitten? Ik zou mijn vrijheid als moslima te danken hebben aan de westerse verlichting, en hoe durfde ik die vrijheid nu te gebruiken met zo’n ondankbare boodschap?

Een columniste schreef over mij als ‘de hoofddoek van Trouw’, want ik ben natuurlijk geen mens met een gezicht en persoonlijkheid, en suggereerde dat ik schrijf onder een pseudoniem, waarmee ik en passant ook van mijn naam en identiteit werd gestript.

Maak de boodschapper verdacht. Leg alles onder een vergrootglas. Leid af van de boodschap.

Je moet wel voldoen aan hun stereotypen

Je zou denken dat de extreemrechtse brigade en de mensen die ‘niet op Wilders stemmen, maar hem wel begrijpen’, die het hardst roepen dat moslimvrouwen onderdrukt worden, blij zijn met onafhankelijk denkende moslima’s die hun plek opeisen in de samenleving. Of zij die mening zelf nou delen of niet. Maar daar zitten ze helemaal niet op te wachten. Zodra je niet voldoet aan hun stereotypen, zaag je aan de poten van de stoel waarop ze verkondigen dat de islam onverenigbaar is met Nederland.

Je mag als moslima je emancipatie alleen gebruiken als je zegt wat zij willen horen, draagt wat zij willen zien, en bent wie zij vinden dat je moet zijn. Als je zelf kon beslissen wat goed voor je is, had je immers die achterlijke islam wel verlaten. En dus moet alles aan jou in stukjes worden geknipt, kapot worden ontleed en verdacht worden gemaakt, zodat ze kunnen rechtvaardigen waarom ze jou niet serieus nemen, maar desondanks kunnen blijven verkondigen dat zij heus wel, echt waar hoor, streven naar de emancipatie van ‘de moslima’.

Terwijl de boodschap heel simpel is: Wilders’ haatdragende retoriek is een gevaar voor de samenleving en extreemrechts wint terrein. Zegt het voort.

Emine Uğur is sociaal dienst­verlener en een bekend twitteraarster (@overlistener). Om de week schrijft ze een column voor Trouw.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden