Column

Nu ik geen ouders meer heb, ben ik eindelijk ook geen kind meer

Erik Jan Harmens Beeld Jörgen Caris

Mijn moeder is overleden. Vijftien jaar geleden stierf mijn vader al, maar ik weet niet of ik mezelf nu wees mag noemen. 

Ik associeer dat meer met Annie, die krullebol in dat jurkje die zingt: ‘Tomorrow, tomorrow, I love you, tomorrow, you’re always a day away.’ Pas ik als man van 48 nog binnen de woordenboekdefinitie van wees: kind dat beide ouders verloren heeft? Nee, nu ik geen ouders meer heb, ben ik eindelijk ook geen kind meer.

Ik schreef de afgelopen twee weken in mijn column over ‘iemand die ik ken die in het ziekenhuis ligt’, dat was dus mijn moeder. Doorgaans ben ik open over mijn privéleven, maar ik had haar een lange periode van herstel toegedicht en wenste dat ze dat met behoud van privacy zou kunnen doen.

Toen ik net had gehoord dat mijn moeder binnen enkele dagen of misschien zelfs binnen enkele uren dood zou gaan, werd ik in de lift aangesproken door iemand die zei dat hij me pas op televisie had gezien. Ik weet maar één manier om daarop te reageren en dat is knikken. Het klopt, ik was op televisie. En nu ben ik hier.

Iets met slagroom

De dag na haar overlijden zaten we tegenover iemand van het uitvaartcentrum, die vroeg of we na de plechtigheid koekjes bij de koffie wilden of appelbeignets. Mijn moeder was gek van slagroom, dus vroeg ik: “Hebben jullie iets met slagroom?” Dat hadden ze, al gaat voor niets de zon op natuurlijk.

Mijn moeder wilde qua muziek op haar uitvaart Gnossienes No. 1 van Erik Satie, maar dan wel in de uitvoering van Reinbert de Leeuw, niet die van Aldo Ciccolini. Die speelt het zo snel dat het lijkt alsof-ie de trein moet halen (ik praat nu even mijn moeder na).

Ciccolini overleed bijna vijf jaar terug, maar De Leeuw leeft nog. Een keer op een zondag ging ik naar een uitvoering van de Gnossienes in een kerk in Vlissingen. Het toegangskaartje kreeg ik van mijn moeder. Die dag was code rood afgekondigd, vanwege storm, maar ik ging toch. De Leeuw speelde onversterkt en de wind beukte zo hard tegen de ramen dat de muziek regelmatig verloren ging in het natuurgeweld. Er werden excuses voor gemaakt door de organisatie, maar bij een volgende uitvoering zie ik graag grote ventilatoren opgesteld rond de concertzaal. Die mogen op de hoogste stand, de muziek van Satie is nog mooier als ze wordt overstemd.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van zijn columns.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden