Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Nooit was ik mij meer bewust van de macht van mijn paspoort en mijn ‘juiste’ geboorteplaats

Opinie

Stevo Akkerman

Stevo Akkerman © Trouw
Column

Er zijn talloze redenen waarom ik geen staatssecretaris van asielzaken zou ­kunnen zijn, om te beginnen dat ik geen staatssecretaris van wat dan ook zou ­kunnen zijn. 

Maar doorslaggevend is toch wel dat ik het niet over mijn hart zou kunnen ­verkrijgen om hier geboren dan wel opgegroeide kinderen op te laten pakken, vast te zetten en het land uit te gooien. Het is zelfs nog erger: ook met het ‘verwijderen’ van volwassenen zou ik de grootste moeite hebben.

Lees verder na de advertentie

Ik heb eens in een vliegtuig gezeten van Frankrijk naar Ivoorkust, waar op de achterste rij, ingeklemd tussen twee zeer stevige marechaussees, een gillende asielzoekster zat. Urenlang bleef ze huilen, met haar voeten op de vloer bonken en schreeuwen, tot we eindelijk landden in nachtelijk Abidjan. Nooit was ik me meer bewust van de macht van mijn paspoort, nooit voelde het ongemakkelijker te beseffen hoe belangrijk een ‘juiste’ geboorteplaats is. Of het moet die keer zijn geweest dat ik het ‘Grenshospitium’ op Schiphol bezocht – ook geen pretje.

Hard zijn is iets anders dan onrechtvaardig zijn

Maar ik weet dat de erkenning van dit ­gegeven niet het einde van elk debat kan zijn. Als het zo is dat we niet de hele wereld in Europa of Nederland kunnen opvangen – en dat is zo – dan moeten er criteria worden opgesteld en zodra die er zijn, gaat het pijn doen. Dan heb je een staatssecretaris nodig die, anders dan ik, tegen een stootje kan en hard durft te zijn. It’s a dirty job, but somebody has to do it.

Enigszins paradoxaal

Hard zijn is echter iets anders dan onrechtvaardig zijn. En dat is wel wat de Nederlandse staat doet als het gaat om kinderen die hier al jaren wonen, geen ander thuis hebben, intussen wel permanent in onzekerheid verkeren over hun lot en dan ten langen leste de grens over worden gezet. Zoals de jongens Denis (10) en Maksim (15), die rustig Culemborgse jongens mogen heten, staat te gebeuren. In Nederland geboren, nu gedetineerd te Zeist, morgen naar verwachting op het vliegtuig gezet naar Oekraïne. 

In de eerste, tijdelijke fase van het kinderpardon golden dergelijke kinderen als hier geworteld en mochten zij en hun gezinnen in Nederland blijven. Daarna niet meer, als gevolg van het ‘meewerkcriterium’: als de ouders niet vrijwillig hebben meegewerkt aan vertrek, komen hun kinderen – en zij zelf – niet in aanmerking voor een pardon. The New York Times, die deze week een reportage wijdde aan het ­kerkasiel voor de familie Tamrazyan in Den Haag, noemde dit onderkoeld een ‘enigszins paradoxale’ eis.

Lokaal groeit de tegenstand tegen deze gang van zaken, zelfs bij VVD- en CDA-raadsleden. Ruim veertig wetenschappers, onder wie neuropsychologen, pedagogen en jeugdartsen, waarschuwden vorige week voor de ernstige schade die de getroffen kinderen oplopen. 

Maar de regering houdt voet bij stuk, uit angst voor een aanzuigende werking, zoals ­premier Rutte zei. Ik wil dat risico niet wegwuiven. Maar moeten we daar vierhonderd kinderen voor opofferen? Hun ouders hebben lang geprocedeerd, de Nederlandse staat ook, en nu zijn deze kinderen Nederlands geworden, want zo gaat dat. Laat ze.

Drie keer per week schrijft Stevo Akkerman een column waarin hij de ‘keiharde nuance’ en het ‘onverbiddelijke enerzijds-anderzijds’ preekt. Lees meer columns van zijn hand in zijn dossier

Lees ook:

Nemr duwt 100 kilo handtekeningen voor een kinderpardon de Kamer in

Ruim 250.000 handtekeningen haalde programmamaker Tim Hofman op voor een kinderpardon ‘dat wel werkt’. De 9-jarige Nemr reed ze zo de Tweede Kamer in.

Deel dit artikel

Hard zijn is iets anders dan onrechtvaardig zijn