Niet zeuren als je de middelste bent. Ondanks dat je overal tussen valt.

Prinses Catharina-Amalia, prinses Alexia en prinses Ariane. Beeld ANP

Morgen, 12 augustus, is het de 'Dag van het Middelste Kind'. Voor mij als middelste van drie is dat een ware feestdag. Eindelijk aandacht die niet naar de zo volwassen oudste of de zo kwetsbare jongste toe gaat. Toch is de middelste positie vaak een beetje die van de 'zielige'. In Europa, in het bedrijfsleven, overal heb je de 'dramatische positie' tussen tafellaken en servet.

Het is een bekend fenomeen: het middelste kind dat niet het exploreren kan en mag doen waar de oudste alle ruimte voor kreeg. Dit kind ontbeert privileges, is geen stamhouder. De eerstgeborene mag speechen bij familiegebeurtenissen, zit vooraan en is het belangrijkst. De oudste van een nieuwe generatie. In koninklijke kringen betekent dit de troon en bij andere adellijke families de titel. Nummer twee is slechts de 'spare', de reserve na de 'heir'.

Op het platteland kreeg de oudste de boerderij en nummer twee moest, in katholieke kringen, richting klooster of priesterschap. En dan de jongste, van drie of vijf kinderen. Deze is de oogappel van moeder en van heel veel anderen. Deze mag meer, het bevochten terrein van de oudere kinderen is een gespreid bed geworden.

Ook in Europa

Dit 'middelste-kindtrauma' speelt breder. In Europa kennen we grote landen als Frankrijk, Duitsland, het Verenigd Koninkrijk en zelfs Polen. Deze hebben getalsmatige en daarmee politieke macht. Kleine landen als Luxemburg, Malta en Cyprus doen niet echt mee. Nederland zit al decennia in de vreselijke tussenpositie. We voelen ons groot, maar de erkenning door Frankrijk en Duitsland blijft uit. We zien het 'middelste-kindcomplex' ook in de zakelijke wereld. De grote ondernemingen, al dan niet beursgenoteerd, die redden zich wel. Voor de start-ups en kleine ondernemingen zijn er altijd politici, fondsen en andere voorvechters.

Daar tussenin zit het mkb, het midden- en kleinbedrijf, de 'motor van de economie', dat alles zelf moet bevechten en dat voor zijn gevoel door bank en wereld nogal eens in de steek gelaten wordt. De mkb'ers missen de kracht en reputatie, maar ook wendbaarheid en aaibaarheid. En zo zit het middenkader klem tussen hoger management en werkvloer en ziet robotisering, sanering en overbodigheid op zich afkomen.

Ook in de sport zit een knellende middengroep die nooit de top haalt, maar ook niet blij is met vrijblijvend een balletje trappen. En zo is de samenleving vergeven van mensen, groepen, landen, die het moeilijk hebben.

Het 'middelste kind' moet echter waken voor Calimero-gepraat, misplaatste verongelijktheid en lange tenen. Misschien is iets minder verantwoordelijkheid, minder aandacht en de luwte wel beter.

Lees ook:

Altijd de lieveling of de rebel
Het oudste kind van een gezin lijkt anders in het leven te staan dan de jongste. Toch sluit de wetenschap na 150 jaar onderzoek enig effect uit. Waarom schieten we toch zo snel weer in onze oude rol?

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden