ColumnSylvain Ephimenco

Niet eerder waren we zo gelijk, het virus maakt geen onderscheid

Een virus in een politieke bubbel vangen is een hachelijke onderneming. Deze dagen las ik dat het coronavirus, al naar gelang de partijvoorkeur, de terugkeer van het protectionisme, nationalisme, populisme of etnocentrisme aankondigde. Daarentegen muteerde het virus soms van nadeel tot voordeel met Cruijffiaans gemak: sommigen denken dat hij juist de voorbode van een versterkt multilateralisme zal zijn.

Zelf denk ik dat na deze crisis orde en rust soepel zullen terugkeren en men vooral naar het verzette EK voetbal of de Tour de Herfst met Dumoulin zal hunkeren. Maar mag ik toch zelf een poging wagen? In deze fase van de sanitaire crisis heeft het virus vooral zijn democratische gezindheid bewezen: als geen ander heeft hij bijna alle sentimenten weten kleur te geven die in de menselijke ziel huizen.

Dat het in het prille begin vooral negatieve emoties waren die de boventoon voerden, is logisch. Gevoel van angst en soms paniek voor het onbekende deed mensen naar de apotheek sprinten om mondkapjes en paracetamol te bemachtigen. Kort daarop was het vooral de hebberigheid en het egocentrisme die klanten van supermarkten in tweebenige hamsters deden veranderen. In sommige gevallen was er zelfs spraak van afgunst, haat en nijd wanneer het ging om de medeconsument zijn rolletje toiletpapier te ontfutselen. 

Krankzinnige haatsprekerij van Wilders

Helaas deden ook wantrouw en achterdocht hun intrede toen ‘de hel door de ander’ werd gepersonifieerd, het potentiële gevaar dat je diende te ontlopen. Ook krankzinnige kwaadsprekerij viel te horen toen Wilders in een debat verklaarde dat ‘premier Rutte mensen onnodig laat sterven’. 

Maar zie hoe snel het tij werd gekeerd door de Napolitaanse balkonzangers die als eersten uiting gaven aan hun eensgezindheid en solidariteit. De expressie van hartverwarmende dankbaarheid zagen we dinsdag ook toen het volk aan zijn ramen verscheen om voor de frontsoldaten van het medisch personeel te klappen. 

Compassie voor de slachtoffers, troost en hoop konden we gisteren om 19.00 uur eveneens luid vernemen toen alle kerken van Nederland hun klokken lieten galmen. Dat dit virus ook de dienstbaarheid en opofferingsgezindheid zichtbaar maakte van al die helden die in ziekenhuizen, ondanks de risico’s, het leed van hun medemensen proberen te verzachten, is ook winst. Gevoel van respect en bewondering was er ook voor de premier en zijn toespraak.

Maar laten we vooral de absolute en heilzame nivellering vieren die deze nare ziekte, ondanks het veroorzaakte leed, heeft betracht. Niet eerder in ons bestaan zijn we door deze beproeving onderling zo gelijk geweest. Het virus maakt geen onderscheid tussen de rijke stinkerd en de arme sloeber, vrouw en man, hetero en homo, zwart en blank, gelovige en atheïst, de Zwarte Piet-hater en zijn aanbidder. Voor even zijn we bedvrijd van het diversiteitgezeur en het identiteitssyndroom.

Daarom geloof ik dat alles goed gaat komen wat in het hoopvolle Italiaans der balkonen klinkt als: ‘Andrà tutto bene’.

Drie keer per week werpt columnist Sylvain Ephimenco zijn blik op de actualiteit. Lees zijn columns hier terug.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden