Column

Nergens smaken de roze koeken zo lekker als bij de bloedbank

Beeld Jörgen Caris

Elke keer als ik bloed kom geven, word ik door de medewerkers bij wijze van spreken met gejuich ontvangen, want ik heb o-negatief: het enige spul dat aan iedereen gegeven kan worden. 

Ik krijg natuurlijk geen vergoeding voor mijn gift, het is een gift. Wel ontvang ik een uitrijkaart voor de parkeergarage en ligt er altijd een assortiment koeken op tafel. Stroopwafels, kano’s en mijn favoriet: de glacé. Het laagje fondant bovenop wordt gekleurd met luizenbloed en dat is geen fabeltje, de natuurlijke kleurstof E120 (karmijn, gewonnen uit de cochenilleluis) staat keurig vermeld in de lijst met ingrediënten (zie echteenkhuizerkoek.nl).

Vijf keer per jaar geef ik bloed, aan mensen. En eet ik bloed, van luizen. Daarbuiten eet ik nooit roze koeken. Ik heb weleens een four-pack in de supermarkt gekocht, maar die smaken lang niet zo lekker als bij de bloedbank, terwijl het dezelfde koeken zijn. Zo at ik ook nergens zulke lekkere groentesoep als bij mijn oma. Ze moest altijd grinniken om mijn complimenten en op een dag vertelde ze waarom: het was gewoon soep uit blik van Unox. “Toch smaakt hij nergens zo lekker als bij u”, hield ik vol. Zij een brief met die anekdote schrijven aan de fabrikant, kwam een week later een vrachtwagen van Unilever voorrijden met een pallet soepblikken als dank.

Ik geef steeds een halve liter bloed. Dat is een half melkpak, maar dat vind ik een smerig beeld. Brr, ik zie het meteen voor me. Als de afnamezak vol is, klinkt er een signaal alsof de oorlog uitbreekt. Is het druk, dan duurt het soms even voor de medewerker de naald komt verwijderen, maar het schijnt dat het apparaat automatisch stopt met pompen. Je bloedt niet leeg. Vervolgens wordt het piepkleine wondje met rekverband verbonden, waar een pleister zou volstaan, maar ik zeg er niets van, want zo’n ingepakte arm staat best stoer.

Het kan zijn dat ik met mijn donatie het leven van een cynische egoïst red. Ik hoop maar dat die eikel naar het halve melkpak kijkt dat aan het infuusrek naast zijn bed hangt en denkt: iemand heeft me dat gegeven. Dat er medemensen zijn die je 500 milliliter plasma en bloedcellen doneren zonder er iets voor terug te verwachten, behalve dan die uitrijkaart en die roze koek met luizenbloed. Er komt toch zelden een beter moment voorbij om je wereldbeeld naar boven bij te stellen.

Schrijver en dichter Erik Jan Harmens over de prikkels die het druk maken in zijn hoofd. Lees hier meer van Erik Jan.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden