De vraag van Monic

Moeten we huilers maar gewoon laten huilen?

Een jonge zeehond in een opvangbassin bij Ecomare op Texel. Beeld ANP

Zeehonden zijn voor mensen een slecht voorbeeld als het gaat om moederliefde. Een week of vier na de bevalling stoppen de zeehondenmoeders met voeden en laten ze hun pup aan zijn lot over. De jonge zeehond mag het dan verder zelf uitzoeken. 

Soms duurt het dan weken voordat het jonkie erachter is hoe je aan eten komt. Sommige pups leren het nooit en laten het leven. Maar ook zeehondenmoeders die hun jong nog zogen zijn in mensenogen wel erg makkelijk. In de weken dat ze hun pup voeden gaan ze ook zelf eten halen. Ze blijven dan wel eens een hele dag weg. De jonge zeehond ligt dan 24 uur hongerig en huilerig te wachten tot ze weer terug komt.

Zo keihard is de natuur. Het staat allemaal te lezen in het advies van de Wetenschappelijke adviescommissie Zeehondenopvang in Nederland. De conclusie is dan een inkoppertje: niet mee bemoeien mensen. Het wad is geen Disneyfilm.

Voor wie zich altijd heeft laten vertederen door de grote ogen van jonge zeehonden, hun zachte vel en hun smartelijk gehuil, is het rapport een koude douche. Huilers zijn geen levende knuffels, maar wilde dieren. In hun leven gelden andere wetten dan in de mensenwereld. Van de kleintjes sterft 40 procent, normaal gesproken. Daardoor overleven alleen de sterksten en dat zorgt ervoor dat het aantal zeehonden op een gezond peil blijft, en uit sterke dieren bestaat.

Door in te grijpen verstoort de mens dat hele proces. Wie een jonge zeehond die al twee uur alleen op het wad ligt te jammeren meeneemt naar de opvang, is eigenlijk heel wreed bezig. Want als de moeder na twintig uur eten zoeken terugkomt, vindt zij haar jong niet meer terug. Die ligt allang met zijn bek open te wachten tot de menselijke verzorgers er wat vis in stoppen. Zo leert hij nooit om voor zichzelf te zorgen.

Toedoen van de mens

Geen wonder dus dat het aantal zeehonden in de Waddenzee sinds Lenie 't Hart begin jaren zeventig in Pieterburen met een zeehondencrèche begon, spectaculair is toegenomen. Volgens het rapport waren er in 1980 maar 500 zeehonden. Nu wel bijna 15.000. Misschien komt die toename mede door de betere waterkwaliteit, maar de opvang in zeehondencrèches is beslist ook een factor.

Dat die groei niet zo door moet gaan, lijkt wel duidelijk. Maar de begincijfers zorgen wel voor vraagtekens bij de conclusie van het rapport. Hoeveel zeehonden blijven er over, als mensen ze niet meer opvangen? Zitten we dan over tien jaar weer in een bijna zeehondenloze Waddenzee?

Nu is de zeehondencommissie niet tegen opvang. Opvangen mag, alleen als de zeehond in problemen is door toedoen van de mens. Bijvoorbeeld wanneer hij in een net verstrikt is geraakt. En als de zeehond hopeloos ziek of gewond is, moet die worden afgemaakt, met een kogel of een spuitje. Ook mag de zeehond uitsluitend worden opgevangen door een bevoegde en dus daartoe opgeleide ambtenaar. Ieder ander die ingrijpt is strafbaar.

Wat vindt u: gaat dit zeehondenadvies te ver of geeft dit een reële kijk op de natuur?

Stuur uw reactie van circa 150 woorden uiterlijk dinsdag 12 uur naar lezers@trouw.nl, voorzien van naam en adres. Een keuze uit de antwoorden verschijnt woensdag.

Benieuwd naar alle antwoorden en eerdere vragen van Monic? Bekijk hier haar volledige dossier. 

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden