Column

Misvatting van mensen die denken te kunnen schrijven: een rotleven? Dan een boek!

Beeld Maartje Geels

Ik heb nieuwe buren. In den beginne woonde buurvrouw Weiers er, dik in de negentig. 

Zoon Reinhold maaide elke twee weken het enorme grasveld voor en naast het huis, verder gebeurde er niet veel. Daarna woonde er een jaar lang een echtpaar met zes Franse bulldoggen. Oké.

Nu woont er een echtpaar dat door elektricien Lothar is omgedoopt in ‘Die Flodders’. Ook in Duitsland kent men de familie Flodder, alleen spreken Nelly Frijda en de haren nagesynchroniseerd Duits. Het is een ongehoorde bende en ik mag het allemaal meebeleven vanuit mijn tuin. De man nodigt me elk half uur uit bier te komen drinken en de vrouw - en daarmee kom ik op het onderwerp van deze column, waarin ik een poging doe de Eifeltuincolumn naadloos over te laten gaan in een column over ‘het literaire leven’ - riep, toen ze begreep dat ik een soort collegaatje van haar was, geestdriftig uit dat zij óók schrijfster was. Ik kreeg meteen buikpijn. “Ach, jongen”, zei ze, “mijn leven is één enorme Katastrophe geweest, ik kan er wel twintig boeken over schrijven!”

Misvatting 1 van mensen die denken te kunnen schrijven: een rotleven? Dan een boek!

Hondenvrouw

“Mag ik je iets laten lezen?” vroeg ze. Nou, zei ik, “liever niet.” Ze keek me aan alsof ik haar twee Alaska-malamutes iets aangedaan had. Ze is een hondenvrouw, ooit sleede ze met die honden, nu heeft ze er nog twee die in een afgesloten deel van de voortuin leven en nimmer uitgelaten worden. “Daar kan ik niet aan beginnen”, legde ik uit.

Ze draaide zich om en ging het huis in. Even later kwam ze terug met drie A4’tjes waarop de tekst gecentreerd, cursief en vet afgedrukt was.

Misvatting 2 van mensen die denken te kunnen schrijven: tuig de tekst zo ‘fraai’ mogelijk op.

Ik wist dat ik hard moest zijn, maar toch pakte ik de velletjes papier aan. Ze lagen een paar dagen op de keukentafel. Toen moest ik eraan geloven. Het ging niet over haar catastrofaal verlopen leven maar over de honden. Info die ik ook via internet had kunnen vinden. Hooguit interessant voor mensen die zo'n hondenras willen aanschaffen.

Ik kan nu nog meerdere misvattingen van mensen die denken dat ze kunnen schrijven opnoemen, maar zal me beperken tot de grootste: denken dat het niet nodig is boeken te lezen. Daar is misvatting 1 al een uiting van: geen idee van begrippen als alinea, witregel, cursief. De man heeft inmiddels een paar enorme schuttingdelen tussen onze tuinen gezet, zonder enige vorm van overleg natuurlijk, waardoor ik haar niet langer kan zien rondscharrelen op het erf. Ze staan ook nog eens scheef, en dat zit mijn licht autistische aard niet lekker.

Ik vrees de vraag die vanachter het nieuwe hek vandaan zal komen. Was halten sie davon, Kollege?

Ik moet dan antwoorden dat ik haar werk helaas niet zal kunnen aanbevelen bij mijn Duitse uitgeverij Suhrkamp.

Gerbrand Bakker en Franca Treur schrijven om beurten over lezen, schrijven en het literaire leven. Schrijver en hovenier Bakker verhaalt over zijn huis, tuin en buren in de Duitse Eifel. Lees zijn bevindingen via trouw.nl/tuinindeeifel.

Meer over

Wilt u iets delen met Trouw?

Tip hier onze journalisten

Op alle verhalen van Trouw rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@trouw.nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden