Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Missie geslaagd, zei Trump, het niet-chemische bloedvergieten kan worden voortgezet

Opinie

Stevo Akkerman

© Trouw
Column

Soms, niemand weet wanneer, maar de lucht moet helder zijn en er moeten tenminste drie schreeuwarenden zijn gezien, komen de Syrische doden bij elkaar om herinneringen op te halen en de toestand in hun land te bespreken. 

Dit gebeurt in het Rijk der Schaduwen, waarover niet veel bekend is, behalve dat er twee ingangen zijn: de Poort van de Zon en die van de Maan. De onschuldige doden, veruit in de meerderheid, gaan via de eerste. De schuldige doden, toch ook nog heel wat, nemen de tweede. Zij zijn zo verblind, dat ze de Poort van de Zon helemaal niet zien, druk als ze het hebben met het vervloeken van elkaar. Als het windstil is en je de bergen in gaat, kun je ze horen schreeuwen, strijders van het regime en van de rebellie, woedend dat ze elkaar niet nog een keer van het leven kunnen beroven.

Lees verder na de advertentie

Bij de onschuldige doden is dat anders. Men spreekt er op gedempte toon, vriendelijk en inlevend. Maar niet zonder zorgen, vragen en twijfels. De ene onschuldige dode blijkt toch onschuldiger dan de andere. In het oorlogsrecht geldt van oudsher onderscheid tussen militairen en burgers, en wapens die dat onderscheid niet maken zijn daarom taboe, maar blijkbaar geldt dat tegenwoordig alleen voor chemische wapens. Dat verraste de Syrische doden.

En de aanvallen op onze ziekenhuizen, vervolgde de man uit Oost-Ghouta, waren die soms niet verboden?

“Met hoeveel zijn we nu eigenlijk?”, vroeg een van hen.

“De VN zijn in 2016 opgehouden te tellen”, antwoordde een ander. “Toen stond het dodental op 400.000, in meerderheid burgers. Doe er nog maar minstens 100.000 bij.”

“En hoeveel slachtoffers van chemische wapens?”

“Naar schatting vierduizend.”

Oorlogsrecht

Er ging een zucht door de verzamelde doden. Een voormalige inwoner van Oost-Ghouta nam het woord en vertelde dat eind februari in zijn wijk - waar ook de laatste gifgasaanval plaatsvond - bijna driehonderd burgers omkwamen, vooral door vatbommen. Het leger dropte vaten uit helikopters, geladen met explosieven en metalen voorwerpen. “En de aanvallen op onze ziekenhuizen”, vervolgde de man uit Oost-Ghouta. “Waren die soms niet verboden?”

“Natuurlijk, natuurlijk”, werd er gefluisterd. Het ene na het andere verhaal kwam los, alsof ter plekke een tribunaal voor oorlogsmisdaden ontstond, al ontbraken de verdachten. Toen een jongen van veertien jaar opstond, verstomde iedereen. Hij was hier al sinds 2012, zijn geschiedenis maakte deel uit van het dossier met 53.275 foto’s dat een deserteur (‘Caesar’) in 2013 naar buiten wist te smokkelen. De jongen, teruggekeerd uit Libanon om de begrafenis van zijn moeder bij te wonen, was bij een checkpoint gecontroleerd: een anti-Assad song op zijn telefoon werd hem fataal. “Oorlogsrecht, wat is dat?”, vroeg hij. Er kwam geen antwoord.

Iemand met goede contacten onder de levenden wist te melden dat de vergeldingsactie voor Oost-Ghouta voorbij was. “Missie geslaagd”, had Trump gezegd, en nu kon het niet-chemische bloedvergieten weer worden voortgezet. Zwijgend vertrokken de doden via de Poort van de Zon naar hun laatste rustplaats.

Lees hier meer columns van Stevo Akkerman

Lees ook: Hoe doeltreffend waren de luchtaanvallen op Syrië?
Er wordt van alles beweerd over de Brits-Amerikaans-Franse raketaanval op Syrië dit weekend. Trouw-redacteur Ghassan Dahhan weegt de claims van de verschillende partijen. 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

En de aanvallen op onze ziekenhuizen, vervolgde de man uit Oost-Ghouta, waren die soms niet verboden?